Gisteren was Guidje (samen met Diederick die, als de transfer volledig rond is, waarschijnlijk binnenkort lid is van z'n pubquiz teampje D-Generation) heel de dag in Rotterdam, om voor het vierde achtereenvolgende jaar filmpjes te kijken op het Internationaal Filmfestival. Dit jaar stonden er vier stuks op het programma. Te beginnen met het costaricaanse Agua Fría De Mar. Het is feest in één van de megagrote zalen van de Rotterdamse Pathé, want de film heeft de avond ervoor een Tiger Award in ontvangst mogen nemen. Leuk voor de regisseuse, die bij de vertoning aanwezig is en nogmaals in het zonnetje wordt gezet. Of het publiek het met die prijs eens is, valt nog te betwijfelen, want de film komt in de Top 100 van favoriete films van de festivalbezoekers niet eens voor. Guidje snapt wel waarom. Camerawerk en beelden zijn weliswaar mooi, iets dat ook gedeeltelijk komt door de prachtige locaties, maar de acteerprestaties zijn matig en het verhaal is te dun om de volle (toch slechts) tachtig minuten te boeien. Overigens zag Guidje nooit eerder een film die voorafgegaan werd door een bijna onstuitbare reeks aan logo's van filmfondsen die hun financiële bijdrage aan de totstandkoming van deze film hadden gegeven.

De tweede film van de dag is van de Roemeense regisseur Corneliu Porumboiu, in Nederland vooral bekend van z'n vorige film 12:08 East Of Bucarest. Ook Police, Adjective heeft veel prijzen gewonnen en ook deze film komt niet voor in de Top 100 van publieksfavorieten. Wat Guidje betreft onterecht, want het is een weliswaar wat trage film met soms tergend lange en saaie scènes, maar die saaiheid is tegelijkertijd heel functioneel; het dient ter illustratie van de ultrasaaie job van een jonge politieagent die een puber moet spioneren die – schrik niet – blowt. Iets dat de politieagent volstrekt belachelijk vindt. De film kabbelt daardoor wel iets teveel voort, maar de slotscène, als het tot een confrontatie tussen de agent en zijn baas komt, is zeer geslaagd. Nog meer Oost-Europese cinema is er met de derde film van de dag, het Georgische Street Days. Dat is een aardige film, maar de acteerprestaties zijn niet geweldig. Je kan het de regisseur niet kwalijk nemen; het is voor de allereerste keer dat er in Rotterdam een Georgische film wordt vertoond en na afloop vertelt de regisseur in een Q&A dat er in z'n thuisland maar twee films per jaar worden gemaakt. En dat de acteerprestaties van de hoofdrolspeler niet briljant zijn, heeft ook een reden: de acteur die eigenlijk de hoofdrol zou spelen, vertrok vlak voor de opnames pardoes naar het buitenland om te acteren in een Duitse speelfilm. Vermoedelijk veel lucratiever.

Toch is het leuk om films te zien die zich in schijnbaar cinematografische uithoeken als Costa Rica, Roemenië en Georgië afspelen. Al steekt het resultaat schril af bij een flitsend gemonteerde, grappige en nogal gelikte film als Les Barons dat, heel aardig gevonden, omschreven wordt als de Waalse Shouf Shouf Habibi. Goede grappen, leuk verhaal en daarmee ook een echte publieksfilm. Geen wonder dat ie later in het jaar in de Nederlandse bioscopen zal verschijnen. Het zou zomaar een hit kunnen worden.

Larry Gopnik. Een paar duizend jaar eerder had ie Job geheten.

Zaterdag is Guidje heel de dag op het filmfestival in Rotterdam, maar eerder deze week ging Guidje alvast naar de nieuwe film van z'n favoriete regisseur. Of beter gezegd, regisseurs. Want sinds enige tijd is Guidje nogal weg van het oeuvre van de broertjes Joel en Ethan Coen. Goed, hij heeft nog niet alles gezien, maar als hij alleen al kijkt naar hoeveel 'Coens' (drie: No Country For Old Men, The Big Lebowski en O Brother, Where Art Thou? En hoewel Burn After Reading bijvoorbeeld ontbreekt, vindt hij die ook heel erg leuk) er in zijn persoonlijke Film Top 10 staan, dan vermoedt ie dat ook de rest van de films toch op z'n minst interessant zijn. Vreemd genoeg draaide A Serious Man, het nieuwe meesterwerk van de Coens (met een karrenvracht aan volstrekt onbekende acteurs en dat terwijl na het eclatante succes van No Country For Old Men heel Hollywood aan hun voeten lag), in de lokale Pathé enkel doordeweeks op onhandige tijdstippen ('s middags of om 18.00 uur 's avonds), dus werd er uitgeweken naar de Tilburgse Cinecitta (in de trein zitten om naar een film te kunnen, dat heeft Guidje, afgezien van filmfestivals, nog nooit gedaan).

Maar leuk was het weer. Dat klinkt raar, als je bedenkt dat de hoofdpersoon, ene Larry Gopnik, de ene na de andere ramp te verwerken krijgt. Een korte opsomming: z'n vrouw wil van 'm scheiden, z'n dochter steelt z'n geld, een vaste aanstelling als docent op een universiteit is hoogst onzeker, z'n (bij hem inwonende) broer houdt zich bezig met (in Minnesota illegale) zaken als sodomie en gokken, z'n zoon houdt zich liever bezig met blowen en Jefferson Airplane dan met de voorbereiding op z'n bar mitswa, een student probeert hem om te kopen, de buurman pikt een deel van z'n gazon in, de rekeningen stapelen zich op en tot overmaat van ramp is de Gopniks gezondheid ook niet helemaal jofel. Een collega raadt Gopnik aan om eens te rade te gaan bij een rabbi, want 'wij joden hebben die geweldige traditie om op terug te vallen, om zaken die we niet snappen, te kunnen doorgronden.' Ze zegt het zonder een spoor van ironie, maar bij de Coens moet niets al te serieus worden genomen. Met de goedbedoelende rabbi's raakt Gopnik van de regen in de drup: de eerste komt niet verder dan enkel platitudes, de tweede vertelt een verhaal dat ie al honderden keren heeft verteld en met de derde kan Gopnik met geen mogelijkheid in contact komen. Arme jongen, denk je dan, en bovendien genoeg materiaal voor een melodrama, maar bij de Coens is zoiets uitermate grappig.

Het enige dat Gopnik – maar noem dat maar eens het enige – wil weten is waarom nu net híj alle ellende op z'n bord krijgt. En dat is een referentie naar de bijbelse figuur Job, die ook een en al rampspoed overkomt en zich vertwijfeld afvraagt waarom hem dit moet overkomen (om maar aan te geven, wie het verhaal van Job kent, zal dan ook veel zaken bekend voorkomen). Het is tevens de eerste film van de Coens waarin de eigen joodse achtergrond een rol speelt. Niet dat iedereen in de eigen gemeenschap overigens zo blij was met de grappen. Een enkele joodse recensent verweet de broers zelfs zelfhaat, want er werd gespot met het geloof en daarnaast, die joden in de film hadden wel heel dikke neuzen. De Coens antisemitisme verwijten is een gotspe; er wordt wel wat gespot met het geloof, dat is alles (al zou, Guidje noemt es een omstreden figuur, Mel Gibson niet zijn weggekomen met zo’n film). Zelf moesten de broers wel lachen om die kritiek, vooral de opmerking over de grote neuzen vonden ze erg geestig. En veel kritiek weten ze te pareren met een mededeling op de aftiteling van de film: 'No Jews were harmed during the making of this film.'

Owja, in de film zit één merkwaardig anachronisme. Terwijl de film zich afspeelt in 1967, wordt er in de film gesproken over twee albums die pas in 1970 uit zijn gebracht: Santana's Abraxas en Cosmo Factory van Creedence Clearwater Revival.

Nog anderhalve week en dan gaat in Vancouver, British Columbia, Canada de 21ste editie van de Olympische Winterspelen van start (onder voorbehoud, want ze schijnen er een sneeuwtekort te hebben, wat Guidje het verzoek doet indienen 'willen ze wat echte Eindhovense sneeuw hebben?').

Het doet Guidje alvast verlangen naar die sporten waarbij het adagium 'meedoen is belangrijker dan winnen,' de ware Olympische gedachte, weer van stal wordt gehaald. Zoals je bij de Zomerspelen elke vier jaar wel weer een zwemmer (meestal uit Afrika) hebt die een dappere poging doet in de series voor de 200 meter vrije slag en je als toeschouwer van spanning de adem inhoudt. Niet vanwege de snelheid, maar omdat je bang bent dat de betreffende sporter ter plekke verdrinkt (en je achteraf hoort dat de persoon in kwestie nog nooit een zwembad had gezien en in zee wat geoefend had). Zo leuk wordt het bij de Winterspelen soms ook. Vier jaar geleden was Guidje nog eerst oprecht geschrokken en had hij daarna krom van het lachen gelegen toen de Nederlandse vrouwenbob na een stuurfout ondersteboven in de baan terecht kwam. Bleek dat Nederland weliswaar een baan heeft in Harderwijk waar de start kan worden geoefend, maar aan sturen was wat minder aandacht besteed. Dan krijg je dat. Of de snowboardster die jarenlang op deelname aan de Spelen had getraind en uiteindelijk bij de start struikelt over het poortje. Weg Olympische droom (en geen groter vermaak van leedvermaak).

Of het ooit nóg leuker wordt dan met deze corpulente Venezolaanse die meedoet aan het rodelen tijdens de Olympische Spelen in Salt Lake City, Guidje betwijfelt het. Godzijdank haalde Paul de Leeuw het fragment, oorspronkelijk uit Studio Spaan met commentaar van André van Duin, weer van stal in Zomergasten (en wordt er deze week aan gememoreerd in de nieuwe Vara Gids), want wat was dát leuk. Zoals De Leeuw in de studio niet meer bij komt, zo zat Guidje net achter z'n laptop. Of, om in lekker ouderwetse icq/irc-termen te spreken, ROTFLOL! Lang leve Joetjoep, U bent gewaarschuwd.

Enkele weken geleden deed Guidje mee aan een bezoekerspanel van de Effenaar. Dat zat zo. Hij was naar een concert van Anne Soldaat geweest (met zo'n vijftig andere bezoekers, schandalig genoeg) en daar werd 'm gevraagd een enquête in te vullen. Eerste reactie: 'zucht, hier óók al?!' Tweede reactie: 'nouja, kan ik ook es aangeven wat hier beter kan.' Want tja, vooral de programmering in de Effenaar is nogal magertjes. Een van de vragen was of Guidje dan ook bereid zou zijn aan een bezoekerspanel mee te doen. En zowaar, een paar weken later kreeg Guidje inderdaad een mailtje of hij aan dit bezoekerspanel mee wilde doen. Deelname daaraan leek 'm wel wat, want enkel al voor het feit dat de Effenaar-medewerkers Guidje's handschrift hadden weten te ontcijferen, verdienden ze de nodige krediet. Die avond was interessant en verhelderend, voor beide kanten. Want het leek er een beetje op dat de Effenaar-organisatie het contact met het publiek had verwaarloosd en op deze manier weer moest proberen te achterhalen wat er 'onder het publiek' leefde, andersom hoorde je als bezoeker eens waar de Effenaar zelf dacht te staan en (belangrijker nog) waar ze met de zaal heen wilden.

Als dank mochten alle deelnemers aan het forum een concert uitzoeken om gratis heen te gaan en Guidje koos Enter Shikari. Bram was er eens heen geweest op Lowlands en was onder de indruk geweest van de circle pit die de gehele India tent had gevuld en Guidje was inmiddels ook nieuwsgierig geworden. Het meisje van de promo-afdeling van de Effenaar vond het wel een grappige keuze; ze had die niet verwacht. Kwam misschien doordat Guidje zich tijdens z'n deelname aan het bezoekerspanel had gemanifesteerd als een soort prominent lid van de muziekgestapo die enkel nieuwe (en vooral ook verantwoorde) bandjes uit wil checken en niet ook een enorme bak takkeherrie. Maar ach, ook een enorme bak takkeherrie moet je es proberen. Want in de jaren negentig had je Atari Teenage Riot die de reputatie 'hardste band van het decennium' met trots droeg, tegenwoordig kan Enter Shikari daar wel voor doorgaan (al vermoedt Guidje dat het nóg harder kan). Enter Shikari maakt namelijk een soort mix van gabber meets punkrock meets hardcore (en dan de punk én de dance variant) meets emo meets screamo meets waterooknogmeeraantakkeherriebestaat. Een mix die volgens de muziekgestapo helemaal niet kan en anders op z'n zachtst gezegd niet wenselijk is.

Alleen het publiek (verrassend genoeg in groten getale opgekomen) beloofde al veel goeds: lang geleden dat hij jongens met kaalgeschoren kop en baseballpetje, een sweater, een korte broek (terwijl het buiten vriest) en op All Stars in de Effenaar zag. En die kleren dienen dan wel het liefst merkloos te zijn, kortom, de hardcore look. Omdat het hard dreigde te gaan worden, had ook de Effenaar voorzorgsmaatregelen genomen: is de zaal normaliter zo trots op het feit dat je gewoon bier uit flesjes kan drinken, voor vanavond waren enkel slechts plastic bekertjes beschikbaar. Tegen de tijd dat Bram en Guidje de zaal betraden, zat het eerste voorprogramma, het ietwat omineus getitelde Haribo Macht Kinder Froh alweer in de kleedkamer, maar omdat ze met hun schoenen aan de vloer bleven plakken, kreeg hij de indruk dat de sfeer er al goed in moest zitten.

Bij tweede voorprogramma dacht Guidje nog 'mwa, kan het nog wat harder? Want een softe band zeg!' Het Schotse Twin Atlantic was wel wat emo, maar vooral erg poppy. Geen wonder dat sommige bezoekers bij de verplichte ballads pesterig met een aansteker in de lucht gingen zwaaien. Nee, dan Enter Shikari. Bij het begin sta je nog wat afwachtend te kijken als de zanger met een soort Scooter Engels aan het publiek vraagt: 'are you ready Eindhoven?' om vervolgens ook nog een jaren negentig techno riedeltje in te starten op het keyboard, maar als er vervolgens een grommende bas en loeiharde gitaren bijkomen, sta je bijna te trillen op je benen. De adrenaline gutst door je lichaam en je ogen doen pijn door het stroboscopisch licht. Dit is fysieke muziek; geen musique concrète, maar musique fysique. Alleen die titels als: Juggernauts. Zzzonked. OK, Time For Plan B. Is het mooi? Nee. Het is zelfs foeilelijk. En neem het ook vooral niet serieus, maar het is wel fucking cool. Zeker als je – zoals Guidje – op een afstandje toekijkt hoe het er in de pit voor het podium erg ruig aan toegaat: crowdsurfers, vechtpartijen, rondrennen. Nee, dat zie je bij het concert van Anne Soldaat niet. De laatste keer dat hij wél zo'n pit zag, was bij Ignite en dat is ook alweer ruim zeven jaar geleden. Het onderschrijft Guidje's bewering dat hardcore veel ruiger is dan metal (en metal is dan ook voor mietjes). Als er weer een ultralage bastoon wordt gespeeld, trilt de vloer van de Grote Zaal van de Effenaar, als het publiek massaal meespringt trilt de zaal zelfs nog meer. Niet slecht in dat eigenlijk zo karakterloze betonblok aan de Dommelstraat. Guidje denkt nog even meewarig aan de arme bezoekers aan het veel ingetogenere El Pino And The Volunteers, in de Kleine Zaal. Je vraagt je toch onwillekeurig af hoe het zit met de geluidsisolatie.

Na afloop worden er geen cd's, laat staan lp's verkocht. Wel t-shirts, sweaters en sjaaltjes. Maar ja, het ging dan ook niet om de muziek. Enter Shikari is meer een belevenis. Als het publiek maar kan bewijzen dat ze erbij zijn geweest. En het overleefd heeft.

Guidje gelooft niet dat de muziekwereld nu meteen in rouw is gedompeld (al wordt er op nu.nl en net in Langs De Lijn wel aandacht aan besteed), maar de man achter één van de leukste one hit wonders van de jaren negentig is overleden. Pauly Fuemana, zanger van het Nieuw-Zeelandse OMC, scoorde in 1995 een wereldhit met How Bizarre (in Nederland kwam het tot de 11de plaats). Een vrolijk, zomers liedje met trompetjes en een clip waarin Fuemana samen met de andere bandleden in een cadillac door de stad rijdt, intussen lichtelijk verveeld 'how bizarre' zingend. Die stad is vermoedelijk Auckland want Fuemana, half-Niuees/half Maori, was afkomstig uit de Aucklandse wijk Otara. Die wijk werd (indertijd althans) gezien als de armste buurt van Auckland, wat de groep op het idee bracht om hun band dan maar OMC te noemen, een afkorting die staat voor Otara Millionaires Club. Het bleef jammer genoeg bij die ene hit, al heeft OMC nog jarenlang de wereld rondgereisd om How Bizarre voor de zoveelste keer te komen zingen (waardoor Fuemana inderdaad miljonair is geworden om later weer even snel failliet te gaan). En Guidje gelooft niet dat OMC later nog veel albums heeft uitgebracht (het is sowieso vrijwel godsonmogelijk om vanuit Nieuw-Zeeland hits te blijven scoren; het aantal Nieuw-Zeelandse acts met een Nederlandse Top 40 hit is op de vingers van één hand te tellen). Mede daarom geldt OMC tegenwoordig als hét voorbeeld van een one hit wonder. But what a hit it was.

De Grote Godheid himself heeft het behaagd z'n handtekening te zetten voor het zwemstadion.

Vandaag was het weer Internationale Ontmoeting. Althans, het EHaD (Eerste Hulp aan Drenkelingen) gedeelte, het leukste onderdeel trouwens, waarin teams van vier personen bij een in scène gezet ongeluk zo snel en goed mogelijk eerste hulp moeten verlenen. En bij de beoordeling gaat het er dus niet alleen om hoe snél iemand uit het water is gehaald, maar ook of dat een beetje fatsoenlijk gebeurt (dus niet dat het slachtoffer met een gebroken arm er door het er onbarmhartig uitsjorren ook nog een gebroken rug bij heeft). Guidje heeft dit jaren geleden een tijdje gedaan en was er niet zo heel goed in. Hij vond het ook niet zo leuk. Misschien kwam het ook doordat ie het allemaal zo zinloos vond: eerst uren in de auto om vervolgens een halve dag in afzondering te zitten (want je mag natuurlijk niks weten over het ongeluk totdat je aan de beurt bent) om dan in vier minuten tijd z'n best doen (bij een nota bene in scène gezet ongeluk) om vervolgens toch weer laatste te worden. Nah, Guidje was er al snel achter dat z'n kwaliteiten elders liggen. Maar goed, het onderdeel is wél vaak nog spectaculair en Guidje ging vandaag foto's maken. Het viel 'm op dat het erg druk is op de Internationale Ontmoeting tegenwoordig met teams uit België, Duitsland en Groot-Brittannië. Dat zal deels komen doordat de wedstrijden plaatsvinden in het Pieter van den Hoogenband zwemstadion; toch cool als je kan zeggen dat je dáár gezwommen hebt.

(Overigens is de naam Pieter van den Hoogenband zwemstadion erg toepasselijk. Het was Van den Hoogenband die dreigde ergens anders te gaan trainen als Eindhoven niet snel een (nog) betere zwemaccommodatie dan De Tongelreep kreeg. Dat hoefde de gemeente maar één keer te horen en zo geschiedde: een hypermodern, poepsjiek zwemstadion. Het schijnt dat Van den Hoogenband bij de verdeling van de parkeerplaatsen ook nog es bedong dat degene die het dichtst bij de ingang lag, voor hem zou zijn en douchen met de Grote Godheid was helemaal uit den boze. Guidje vraagt zich af: nu Van den Hoogenbands zwemcarrière ten einde is gekomen, zou die parkeerplaats inmiddels weer vrij zijn?)

Doet Guidje nou nog iets? In de zin van brood op de plank brengen, centjes verdienen? Of is ie nog steeds aan het rentenieren van z'n quizoverwinningen? Om met dat laatste te beginnen, het geld na de overwinning(en) in Met Het Mes Op Tafel is toch écht ooit es op en gisteren won hij weliswaar voor de tweede keer dit jaar de 'reguliere' quiznight met z'n teampje D-Generation (en dat wederom met onderbezetting, we hebben niet eens meer versterking nodig, uche uche), maar om nou te zeggen dat je daar steenrijk van wordt: nee. Hooguit wint hij er met z'n teampje wat dinerbonnen en flessen wijn mee. Voor Het Grote Geld zal Guidje toch es mee moeten doen met een wat meer lucratieve tv quiz zoals Lingo (hahaha), Lotto Weekend Miljonairs, Een Tegen 100 of Succes Verzekerd. Maarja, probeer daarbij maar es door de selectie heen te komen (vooral bij die laatste twee is dat schier onmogelijk). En om een gemixt Nederlands/Brits team samen te stellen om aan Eggheads mee te doen, is ook weer zo'n gedoe (hoewel het wel dé ultieme droom is, uiteraard). Om toch iets te verdienen en daarnaast een poging te kunnen doen om een carrière als freelance journalist van de grond te krijgen, is hij nu werkzaam als informant bij de Belastingtelefoon. En eerlijk gezegd is dat verrassend leuk. Het is uitzendwerk en nu ie eenmaal is ingewerkt ook best simpel, maar hij heeft er best lol in: heel de dag ondernemers (zijn afdeling) aan de telefoon te woord staan. En de training van ruim anderhalve maand die ie afgelopen vrijdag dan officieel heeft afgerond, was ook nog es goed te doen en kreeg Guidje nog uitbetaald ook. Nee, voor de komende maanden is hij wel onder de pannen. Daarna kijkt hij wel of er nog andere interessante jobs te vinden zijn (Guidje zou best actief willen zijn als fietskoerier, maar dan enkel in de zomer, niet met een gevoelstemperatuur -10, zoals vandaag, lol. Moet ie wel eerst nóg harder gaan fietsen).

Guidje is geen fan van Eurlings (want én CDA'er én Limburger, fouter bestaat niet), maar hij had 'm toch ook weer niet zó dom geacht om zijn besluit over wel of geen kilometerheffing af te laten hangen van een simpele internetpeiling. Goed, Guidje heeft een sterk vermoeden dat het CDA denkt 'potjandosie, die PvdA heeft Balkenende inzake de commissie-Davids een loer gedraaid en nu zullen we es wraak nemen door de kilometerheffing af te schieten want die wilden we eigenlijk toch al niet,' maar complottheorieën even terzijde geschoven, het is toch van een dieptreurig niveau. Zeker voor een partij die zich al jaren als een mordicus tegenstander van referenda manifesteert. En dan is een internetpeiling nog veel onbetrouwbaarder dan een referendum. Een voorbeeld, over z'n paradepaardje: de illegale oorlog van Israël in Gaza, vorig jaar rond deze tijd. Uit opiniepeilingen bleek dat een meerderheid van de Nederlanders die inval niet vond deugen, maar als je de stellingen op stand.nl las, leek het ineens alsof driekwart van Nederland hartstochtelijk achter Israël stond. Hoe dat kon? Omdat op zo'n moment alle belangengroepen ineens worden opgetrommeld om er vooral voor te zorgen dat er een uitslag uit volgt die hen welgevallig is. Maar het gevalletje ANWB is wat dat betreft nog een tikkeltje vreemder. Want je vraagt een belangengroep een peiling te houden onder de eigen achterban. Dat is net zoiets als onder de leden van Greenpeace een peiling houden met als vraag 'vindt u dat de bio-industrie moet worden afgeschaft?' en dat minister Jacqueline Cramer dan zegt de uitslag te zullen respecteren. Goed idee, maar zou het CDA dan ook enthousiast zijn? Een retorische vraag.

Guidje maakt zich geen illusies over de uitkomst van deze internetpeiling. Dwars, de jongerenclub van GroenLinks ook niet. Die zien reaguurderige gluiperds de boel al manipuleren en zijn daarom met een tegenactie gekomen. Je moet iets als een minister zelf de weg helemaal kwijt is.

Guidje schreef hier afgelopen week al over de Nullies Top 1000 van 3FM en hoe hij bij z'n keuze voorzichtig rekening hield met het feit dat het er niet zozeer om gaat hoe hóóg een plaat staat, áls ie er maar in staat. Vanmorgen begon 3FM met het uitzenden van de lijst en hij is toch aangenaam verrast. Veel (voor 3FM begrippen dan) alternatieve platen die hoog in de lijst terug zijn te vinden, enkele albumtracks van Coldplay (Warning Sign, Cemeteries Of London) en zelfs Fleet Foxes heeft de bovenste duizend weten te halen en wel met twee opvallende keuzes: Mykonos en Your Protector, maar vreemd genoeg dan weer niet White Winter Hymnal of He Doesn't Know Why. Guidje verdenkt 3FM ervan dat ze bij elke tiende procent dat het marktaandeel stijgt of daalt er meteen onderzocht wordt hóe dat komt, dus deze lijst zal ongetwijfeld worden gebruikt om te onderzoeken 'wat het 3FM publiek wil.' Als ie dit zo bekijkt, is dat wel duidelijk: minder dance en hiphop en het mag er best wel wat vreemder of 'alternatiever' aan toegaan.

Niettemin hebben twee (nouja, drie, maar wat betreft de Pet Shop Boys' I'm With Stupid maakte hij zich toch al geen illusies) leuke platen het niet gehaald: Hercules And Love Affair's Blind en Everything Is Everything van Phoenix (bij die laatste groep is dat vreemd, want enkel If I Ever Feel Better staat erin (nipt, op nr. 979), terwijl ook Too Young (het is bekend uit de film Lost In Translation) een heerlijke, vrolijke feestplaat is). En stemde Guidje uit veiligheidsoverwegingen nog op Walking On A Dream van Empire Of The Sun, blijkt zelfs het onbekendere We Are The People de onderste regionen te hebben gehaald (nr. 750). Wel opvallend dat Anyplace, Anywhere, Anytime van Nena & Kim Wilde relatief laag staat (op 698, en dat terwijl het nummer al een aantal jaren heel hoog in de Top 2000 is terug te vinden) en dat Breakaway van Kelly Clarkson het zo slecht heeft gedaan. Clarkson is volgens Guidje toch de enige Idol die heeft aangetoond over talent te beschikken en Breakaway is veruit haar beste nummer (andere nummers van deze Idol staan heel wat hoger).

26. Arctic Monkeys - I Bet You Look Good On The Dancefloor
279. MGMT - Time To Pretend
282. Strokes - Last Nite
318. Empire Of The Sun - Walking On A Dream
698. Nena & Kim Wilde - Anyplace, Anywhere, Anytime
704. Ghosts - The World Is Outside (Stuart Price Mix)
791. Fleet Foxes - Your Protector
938. Kelly Clarkson - Breakaway

(-) Hercules And Love Affair - Blind
(-) Phoenix - Everything Is Everything
(-) Pet Shop Boys - I'm With Stupid

Geachte heer,

SEO Economisch Onderzoek, gelieerd aan de Universiteit van Amsterdam, doet jaarlijks onderzoek naar de arbeidsmarktpositie van pas afgestudeerde hoogopgeleiden. Een belangrijk element in het onderzoek is een vergelijking van het perspectief dat de diverse studierichtingen bieden. De resultaten, die in juni 2010 zullen worden gepubliceerd in Elsevier, kunnen van nut zijn voor toekomstige studenten bij hun studiekeuze.

Voor het onderzoek 'Studie & Werk 2010' heeft de Dienst Uitvoering Onderwijs (voorheen de Informatie Beheer Groep) een steekproef getrokken onder de mensen die in het studiejaar 2007/2008 zijn afgestudeerd. U zit in die steekproef. Wij zouden u vriendelijk willen verzoeken aan het onderzoek mee te werken. (...) Als dank voor uw medewerking zijn door Elsevier enkele attenties ter beschikking gesteld voor de inzenders: één hoofdprijs van 2000 euro en 50 kwartaalabonnementen op Elsevier.

Uiteraard is de enquête anoniem. Alle door u beantwoorde vragen worden uitsluitend gebruikt voor wetenschappelijke doeleinden en zullen nimmer in welke registratie dan ook worden opgenomen. De Vereniging voor Beleidsonderzoek (VBO) heeft scherpe gedragscodes opgesteld, waaraan SEO-onderzoekers zich bij analyses van vertrouwelijke gegevens dienen te houden.

Bij voorbaat dank voor uw medewerking.

---

Post! Voor een enquête waar ie steekproefsgewijs voor is uitgekozen (nouja, in de categorie 'malloten die de havo én het vwo succesvol hebben afgerond en vervolgens ruim zeven jaar over hun studie op hbo-niveau hebben gedaan' is hij vrij uniek, dus de representativiteit van de steekproef trekt hij wel enigszins in twijfel, maar soit). En dan kan ie, als ie braafjes meedoet, ook nog tweeduizend euro winnen en anders maakt ie nog kans op één van de vijftig kwartaalabonnementen op Elsevier. Opvallend wel dat in de brief geen melding wordt gemaakt over hoe breed de steekproef is. Omdat de vermoedelijke lezer een hoogopgeleide is, hebben ze dat er handig genoeg niet bij vermeld. Want zo'n lokkertje heeft weinig zin als er honderdduizend mensen worden ondervraagd. Om maar es een getal te noemen. Maar goed, niet geschoten is ook mis, dus hij kan altijd een poging wagen, maar mag hij het abonnement op de Elsevier dan beleefd weigeren? Verder wel grappig dat de Informatie Beheer Groep weer een nieuwe naam heeft gekregen. Het heet nu dan Dienst Uitvoering Onderwijs, maar met een naamswijziging alleen los je niet de organisatorische chaos op.

Maar het venijn zit 'm in de staart, want de enquête is anoniem. Prima. Maar waarom wordt 'm dan al in vraag 3 gevraagd wanneer hij de opleiding Journalistiek is begonnen? Dat had ie op dat moment zelf nog nergens ingevoerd.