Twee nachtjes over geslapen en Guidje weet het nu zeker: Nederland moet volgend jaar gewoon een fris gitaarpopgroepje naar het Eurovisie Songfestival sturen. Hij denkt al een paar dagen aan dat enorm leuke Letse groepje Brainstorm dat in 2000 hun land vertegenwoordigde. Het was de eerste deelname voor Letland en ze werden pardoes derde. En de commentatoren waren eensgezind in hun reacties: 'ze hebben het in Letland niet helemaal goed begrepen hoor. Dit is toch veel te goed en te leuk voor het Songfestival?!' Wisten zij veel.

Nederland moet volgend jaar ook maar es een gitaarbandje sturen dat z'n neus niet ophaalt voor het Songfestival. En dan niet zo'n veel te glad gestyled boybandachtig iets als Behave (waarom noem je jezelf als 'rockband' trouwens in godsnaam Behave?! Als ze echt stoer waren, noemden ze zichzelf wel Misbehave), die goede liedjes hebben, maar ook een frontman die niet blijkt te kunnen zingen.

Misschien moest Guidje nu maar es gitaar leren spelen. Men zegt dat ie ook redelijk toonvast kan zingen. Wie weet wordt het nog wel wat.

Zoals een Eindhovens bandje ooit in een interview met Guidje voor een lokaal popblaadje zei: coveren is leuk, maar coverbands zijn zó enorm vervelend. Hij kon ze niet meer gelijk geven. Het is toch veel leuker om met een groepje vrienden muziek te maken en je eigen stijl te ontwikkelen in plaats van uitgekauwde liedjes van anderen na te spelen? Een enkel liedje coveren kan altijd nog (terwijl Guidje dit typt, realiseert ie zich dat ie nog een afspraak heeft staan om *ooit* een avond foute duetten te gaan zingen met een vriendin van 'm); kan je het meteen mooi 'op eigen wijze' interpreteren.

Trouwens, goed coveren is een kúnst. Pardon, een Kunst. Veelal is het toch matig naspelen wat de klok slaat: wat te denken van de Goo Goo Dolls die Supertramps Give A Little Bit exact kopiëren (volgens de nieuwste OOR is het een erg leuke cover, bah!) of die Noorse hobbit Kurt Nilsen die She's So High van Tal Bachman coverde: Guidje hoort het verschil tussen de twee versies nog steeds niet. Het voordeel is wel dat covers het origineel van een nummer nog wel eens onder de aandacht kunnen brengen. Toen Guidje It's My Life in de uitvoering van No Doubt hoorde, ging ie eerst over z'n nek, maar toen de aandacht voor het geweldige origineel van Talk Talk daardoor weer toenam, keerde zijn mening. En die versie van No Doubt heeft een gitaarriffje dat weer 'geleend' is van Michael Jacksons Beat It (luister maar es goed!), dus tweemaal '80's retro.'

Goed. Enkele weken geleden verscheen Monsieur Gainsbourg Revisited. Veertien uitvoeringen van liedjes van Serge Gainsbourg, de Godfather van de Franse popmuziek, opgenomen door veelal Britse artiesten. Guidje is niet heel erg bekend met het werk van de grootmeester, maar weet wel dat hij een grote invloed heeft gehad op het Franse lied. Natuurlijk, hij kent Je t'Aime... Moi Non Plus en toen Chazia Mourali (schijnt fan te zijn) in een interview verklaarde dat Love On The Beat nog veel meer ordi was dan dat plaatje, heeft Guidje genoemde track ook maar es gedownload. Mwa, het víel mee (mooi verhaal trouwens over Gainsbourg die een paar jaar tekstschrijver voor de jonge France Gall is geweest en een liedje schreef over een meisje dat gek is op haar ijslolly - toen ze (een paar jaar ouder) de strekking van het nummer begreep, was het subiet over met de samenwerking).

En? Staan er goede covers op? Sommige wel. Cat Power & Karen Elson die I Love You (Me Either) doen is erg grappig (en al geregeld te horen op VPRO radio), Jarvis Cocker (Pulp zanger en chroniqueur van het Britse leven; grappige foto van hem met Frans woordenboek in het bijbehorende cd-boekje) is samen met Kid Loco goed bezig in I Just Came To Tell You That I'm Going en Carla Bruni (zo'n beetje de enige Française op de cd en populair bij de leners van de lokale bieb hiero) doet een aardige Engelstalige versie van Ces Petits Riens. Jammer genoeg iets teveel aandacht voor 'hippe' dance acts; zo valt de bijdrage van Tricky wat tegen en of Portisheads versie van Requiem For Anna nu de langverwachte comeback zal gaan inluiden, Guidje betwijfelt het.

Ach, doel is toch een nieuwe generatie met het werk van Gainsbourg in aanraking te brengen. Wie weet lukt het.

Guidje is er niet uit. Sterker nog: hij ligt er al weken over te piekeren. Gaat Nederland het vanavond nou wél of niet redden? Natuurlijk is het zinloos om over zoiets onzinnigs te liggen piekeren, daarbij, hij kan er zelf toch geen reet aan doen, maar Guidje zou het onterecht vinden als ze níet door zouden gaan: de meiden van Treble. Vorig jaar, ja dát was een drama. Met Glennis Grace die heel erg haar best deed om Whitney Houston te imiteren, maar zelfs daar had Guidje nog wel hoop dat er misschien nét een finaleplaats in zou zitten (op meer hoopt ie sowieso maar niet meer, de finale halen lijkt sinds twee jaar het hoogst haalbare voor Nederland).

Het ligt trouwens vooral aan de polls. Die zouden unaniem zijn in hun oordeel: Nederland heeft veruit het zwakste liedje van allemaal. Nou zeg! Okee, het is geen winnaar, maar zó slecht is het nou toch ook weer niet!? Als Guidje heel eerlijk is, had ie liever Behave naar Athene gestuurd. Althans, het tweede liedje dat die in de nationale finale zongen, vond hij écht enorm goed. Maar ja. Bleek die zanger bagger te zijn. Tja. Daar sta je dan met je goede liedje en een frontman die ernaast krast (op dat vlak heeft Nederland sowieso al een reputatie hoog te houden, met dank aan Justine Pelmelay (15de plaats in 1989)).

Afgelopen zondag had Guidje - traditiegetrouw - z'n vaste Songfestivalexpert op bezoek bij de lokale omroep. Hij hoopte er vooraf nog op dat hij nog enige compassie zou hebben met Treble, maar ook zijn oordeel was genadeloos. Of, nouja, hij was er nog onzeker over. Héél misschien zou er een finaleplaats in zitten, maar ook niet meer. Zucht. Daarmee wordt Guidje's nachtrust er ook niet veel beter op. En dus had z'n Songfestival expert het maar over de zijns inziens beste inzendingen (Groot-Brittannië (is Guidje het niet mee eens), Denemarken (mwa), Kate Ryan (nog meer mwa) en Griekenland (nog niet gehoord)) én de slechtste inzendingen (Finland (eigenlijk best wel een leuke gimmick), Frankrijk (niet onaardige ballad), Zwitserland (wel onaardige ballad), Litouwen (zó erg) en Duitsland (kuntrie alert, no thank you)).

Wat betreft Treble, er is nog een beetje hoop. Drie blondines op het podium waarvan er sowieso twee apetijtelijk uit zien, dat móet stemmen opleveren.

Het gebeurde op Lowlands 2004. Ze zat op het podium in het kader van Cool Politics, een serie debatten, bedoeld om jongeren meer bij de politiek te betrekken (dat op een popfestival, waar veel jongeren een bepaalde vorm van engagement sowieso bij zich dragen redelijk overbodig, maar niettemin erg leuk is). Eigenlijk zei Hirsi Ali niet eens zoveel; ze zat er vooral. Het woord werd voornamelijk gevoerd door Marijke Vos, Agnes Kant en Bert Bakker. En discussieleider Theo van Gogh die regelmatig bij Guidje het bloed onder de nagels vandaan haalde, maar 'm ook af en toe goed aan het lachen bracht. De sfeer was goed. De sfeer was ontspannen. En ook al was (en is) Guidje het vrijwel nooit eens met Hirsi Ali, hij vond het goed dat ze er was, dat ze in Nederland een veilige stek verdiende en alle gelegenheid kreeg haar mening te geven. Een muzikant zei ten tijde van de Fortuyn revolte in de OOR: 'het is goed dat Fortuyn er is, maar nu mag ie wel weer gaan' - wist Guidje veel dat integratiespook Verdonk die woorden twee jaar later bij Hirsi Ali zo letterlijk zou nemen.

Na afloop mocht Guidje backstage; hij had namelijk een meet & greet gewonnen met enkele deelnemers aan het debat - in zijn geval Agnes Kant van de SP, Giel Beelen en iemand waarvan hij de naam niet weet. Mocht ie z'n vraag stellen over het lage aantal vrouwen in de Nederlandse politiek. Leuk gekletst en hij liet z'n Cool Politics T-shirt signeren door Marijke Vos en later ook Bert Bakker. Op de achtergrond zag Guidje Theo van Gogh en Ayaan Hirsi Ali in innige omhelzing. Zozo, zijn die zo intiem? Wist Guidje veel. Hij durfde trouwens niet ook aan Hirsi Ali (of Magan, wat boeit hem dat nou) een handtekening te vragen, daarvoor was ie te verlegen (of kon Guidje zich niet voldoende vinden in haar standpunten - later kon hij zich wel voor z'n kop slaan en nam hij zich voor nooit meer zo verlegen te zijn). Guidje maakte wel een foto van een medewinnaar en Hirsi Ali. Een week later begreep ie de intimiteit van Van Gogh en Hirsi Ali. In NRC werd de vertoning van Submission in een komende aflevering van Zomergasten aangekondigd.

Guidje is niet plots beschaamd voor Nederland (zoals een hele stoet Nederlanders de afgelopen dagen te pas en te onpas - en overigens zeer terecht - liet weten te zijn), hij was het al jaren. Hij grapte al een tijdje tegen familie en vrienden dat ie het liefst uit Nederland zou vertrekken. Guidje vindt het namelijk een rechts, xenofoob kutlandje. Dat is het niet gewórden, maar altijd geweest. 'Ach,' zegt smam dan, 'is het in andere landen dan zoveel beter?' Misschien niet, maar het debat wordt in elk geval op een respectvollere manier gevoerd. Waar er in andere landen nog een laag beschaving over het publieke debat ligt, was dat in Nederland al flinterdun en is het inmiddels al lang en breed afgebladderd.

Begin dit jaar logeerden twee Engelsen in Huize Guidje. Spook Verdonk liet net daarvoor weten dat ze er wel voor voelde een gedragscode in te voeren die stelt dat men op straat Nederlands dient te spreken. Met enige hilariteit bracht Guidje zijn gasten op de hoogte van deze nieuwe richtlijn: 'you're not allowed to speak English anymore.' De reactie was er een van verbazing. Of het een grap was? Neej, het was bloedserieus. Dit waren de mores in Nederland anno 2006.

Gisteren tijdens het concert van Calexico (o ironie, een groep die muziekstijlen uit alle windstreken in haar muziek samenbrengt, speelt deze avond in bekrompen en navelstaarderig Nederland (het was trouwens érg goed)) raakte hij aan de praat met z'n buurman. 'Erg he? Die Verdonk? Ik bedoel, als ze iedereen wil gaan uitzetten die ooit es gelogen heeft, dan kan ze nog wel even doorgaan.' Guidje reageerde cynisch: "wijlen heer Janmaat zou trots op 'r zijn geweest."

Guidje weet geen snars van vogels. Vooruit, hij kan een mozambiquesijsje nog wel van een duif onderscheiden en dat een emoe een Australische loopvogel is, rekent Guidje nog tot basis Pubquiz kennis, maar of de tweepotige, gevorkte tjiftjaf nu familie is van de drietenige, roodgekuifde zangvogels? Geen enkel idee. Hij vindt het desondanks wel prachtige beestjes. Als wijlen Saartje es met een prooi thuis kwam in de vorm van een - enigszins vleugellam - vogeltje, dan was de paniek in Huize Guidje dan ook groot. Tja, het is de natuur, maar moet dat nou?

Goed. De Nederlandse vader aller bloggers, Wim de Bie en zijn onovertroffen Bieslog, meldde afgelopen week dat er een webcam in de zendmast in De Mortel hangt (hij haalde er pardoes een uitzending van NOVA mee). In een nestkast met vier jonge slechtvalkjes en moeders. En nu de laptop beneden staat en Guidje voor de TV hangt, kijkt ie af en toe eventjes hoe het met moeders en de vier jonkies gaat. Gisteren groot nieuws: 'moeders heeft vers eten gevangen!' En vandaag begonnen enkele kuikens al voorzichtig te fladderen. Dat belooft nog wat voor straks, als die jonkies gaan uitvliegen - half Nederland zit geboeid voor/achter de computer toe te kijken (fuck dat WK Voetbal, dit is veel stoerder). Ready for lift-off?

Vandaag is ie bezig op 3FM. De 80's Request Top 100. En natuurlijk komen ze dan allemaal weer voorbij: The Police, de Communards, Tears For Fears, Simple Minds, INXS, Killing Joke, Frankie Goes To Hollywood, The Cult, A-Ha, Kim Wilde, Madonna, Depeche Mode, heel veel U2... En natuurlijk het zíjn goede liedjes. Maar ook zo hopeloos verantwoord. En saai. Sowieso leidt een week met allemaal jaran tachtig liedjes vaak tot dezelfde cliché keuzes. Want waarom niet een Doris D & The Pins es in de ether gooien? Of - what the fuck zou er met haar gebeurd zijn - een Anya?

Al sinds enkele jaren toert er een DJ duo door Nederland dat opereert onder de naam 80's Verantwoord. Leuk hoor, al die verantwoorde plaatjes, maar om de zoveel tijd denkt Guidje bij zichzelf 'wordt het niet es tijd voor een roadshow 80's Onverantwoord?' Lekker een paar uur lang beesten en feesten op de foutste platen van de jaren tachtig. Als het onderwerp ter sprake komt met vrienden, kennissen of collega's zijn de reacties steevast erg enthousiast en om een beetje een 'back catalogue' te ontwikkelen, zoekt Guidje zo af en toe wat singletjes op rommelmarkten. En is ie - Hitdossier in de hand, Guidje heeft de jaren tachtig nauwelijks (muzikaal) bewust meegemaakt - een Top 80 van de Jaren 80 samen aan het stellen. Maar dan met foute platen. Daarbij worden wel vooraf een paar eisen gesteld; platen móeten hits zijn geweest (het zou een eitje zijn om de lijst te vullen met slechte platen die niet eens hits zijn geweest) en niet meer dan één plaat per artiest (zou anders wel heel veel hetzelfde worden).

En dan is het nog verdomd lastig om tot tachtig te komen. Het kladblaadje in z'n uitelkaar vallend Hitdossier telt er inmiddels bijna vijftig. Daaronder George Baker Selection's Santa Lucia By Night, Bruce & Bongo's Geil, Save Your Love van Renée & Renato, We Cheer You Up van Barbarella, John Spencers Lana en - natuuuurlijk - Hepie & Hepie's Ik Lig Op M'n Kussen Stil Te Dromen. In de 1989 Remix! 'Met 120 BPM!' meldt het hoesje zelfs trots. Maar naast de herkenbaar foute platen is er ook nog de categorie 'overgeproduceerde jaren tachtig meuk.' Denk aan CCCP's Made In Russia, The Touch van Kim Wilde of Vanessa's Upside Down. En tot slot is er nog de categorie 'Songfestival hits.' Veelal one hit wonders met iets te glad geproduceerde liedjes die inmiddels ook al op de schroothoop van het hitwezen zijn beland. Corinne Hermès' Si La Vie Est Un Cadeau. Bucks Fizz' Making Your Mind Up. Of Julie van Daniel.

Sommige plaatjes zijn zo fout dat ze pijn doen. Kijk daar vooruit! Guidje noemt er eentje: Frank & Mirella en De Verzonken Stad. Hoe heeft zoiets in godsnaam ooit tot nummer 4 in de Top 40 kunnen komen!? Hetzelfde vraagt Guidje zich af bij een vijf minuten durende hijgplaat als French Kiss van Lil' Louis (zelfs een nr. 1 hit in 1989). 'Rustig maar meisje,' riep Gerard Ekdom er gisteren nog melig tussendoor toen ie 'm - eerlijk is eerlijk - toch draaide. Het was dan ook een verzoekje.

Twee dagen achtereen naar de Paradiso gaan hóeft niet problematisch te zijn, alleen is het probleem dat dit keer het volledige Leidseplein in het teken staat van de huldiging van Ajax. Dat heeft Guidje weer. Om niet al teveel op te vallen (een dag eerder werd hij vanwege z'n gele T-shirt al bijna aangezien voor een Roda JC fan) heeft ie voor de gelegenheid maar een rood/wit T-shirt aangetrokken (indachtig het PSV clublied 'Voor roodwit gezongen' - die sukkels van Ajax hebben dat toch niet door) en beweegt hij zich mee met de massa richting de Dam. Maar als halverwege al snel 'joduh!' en 'Ajax!' worden gescandeerd en ook nog anti-PSV liedjes worden ingezet, is de afslag richting Kalverstraat heel snel genomen. Guidje hoeft niet alles te pikken. En gelukkig weet hij via allerlei slinkse omwegen de Paradiso te naderen zonder door voetbalfans gehinderd te worden.

Maar bij de Paradiso blijkt niet iedereen even gelukkig te zijn geweest in het vinden van een snelle route naar de poptempel; de zaal is nog amper gevuld. En dan begint 'due to circumstances' het concert óók nog es een uur later. Damn! Dat wordt dus én de toegift missen én in het laatste stopboemeltje (Utrecht Lunetten, Houten, Culemborg, Geldermalsen, Zaltbommel, etc.) naar huis. Gelukkig begint in elk geval voorprogramma Gravenhurst op tijd. Is tenminste iets. Het blijkt niet echt Guidje's ding. Of misschien had ie de verkeerde verwachtingen; hij dacht dat hier sprake was van een introverte singer/songwriter, blijkt het een trio te zijn dat af en toe gevaarlijk dicht tegen de progrock aanschurkt. Wel tof dat die drummer zo midden op het podium staat gestationeerd en hij compleet z'n longen uit z'n lijf drumt.

En Belle & Sebastian? Ook die beginnen netjes op tijd. Dat wil zeggen: netjes een uur te laat. Komt volgens Stuart omdat ie zich een weg door de hooligans heen heeft moeten knokken om bij de Paradiso te komen. Om daar voor de schier onmogelijke taak te staan om het legendarische concert in de Utrechtse Vredenburg proberen te overtreffen. Dat lukt nog heel aardig, vooral doordat Stuart c.s. een zeer uitgebalanceerde setlist hebben gemaakt; er wordt begonnen met het al tien jaar oude Expectations en na wat nieuwer werk volgt zelfs nog de electro pastiche Electronic Renaissance. De acht leden tellende band heeft er zichtbaar zin in als ze zelfs zulke grappen serieus proberen te brengen; Stuart staat op het podium te dansen en te springen, ander bandlid Stevie speelt op een soort melodica.

Het speelplezier van de groep bekijkend is het trouwens verbazingwekkend dat Belle & Sebas in de vroegste jaren nauwelijks optrad. Podiumvrees, dachten veel mensen. Daar is vanavond geen sprake van. De band klinkt als een geoliede machine en zanger Stuart blijkt wederom een charmante frontman. Hij vertelt dat je hem bij een enkel liedje als een meisje moet voorstellen ('kom op! Alle mannen hier in de zaal hebben zich wel es voorgesteld hoe het zou zijn om een vrouw te zijn!') en bij een ander liedje ziet hij zichzelf als een klein zoogdiertje ('maar daarvoor loop ik bij de psychiater'). En oja, Belle & Sebastian zijn echt rock 'n roll. Om dat te bewijzen vragen Stuart en Stevie aan een meisje vooraan in het publiek twee sigaretten. Blijkt alleen dat ze geen aanstekers bij zich hebben. Woeps!

Ook leuk: Belle & Sebastian speelt vanavond veel singles en b-kantjes. Kan komen door de compilatie Push Barman To Open Old Wounds die vorig jaar verscheen, maar liedjes als Dog On Wheels, The Loneliness Of The Middle Distance Runner, Jonathan David en zelfs het onbekende Your Cover's Blown passeren de revue. En vrijwel elk nummer wordt enthousiast ontvangen. Ook de rustigere ballads als Fox In The Snow en Dress Up In You overtuigen; de cello, viool en vooral de trompet klinken allemaal crescendo. Alleen de bas had wel wat zachter gemogen.

Ach, kniesoor. Belle & Sebastian weten de Paradiso anderhalf uur lang te betoveren. De tijd vliegt voorbij en als hij na het laatste nummer van de reguliere setlist op z'n mobiel kijkt, ziet ie dat het al 23.00 uur is. Helaas, de toegift gaat aan Guidje voorbij en trouwens, hoe moest ie bij het station komen? Eenmaal buiten blijkt het Leidseplein te worden schoongeveegd (eufemisme voor: de ME en waterkanon zijn ingezet en er zijn 25 relschoppers opgepakt; helemaal nix van meegekregen in de Paradiso) en kan Guidje rechtsaf naar het dichtstbijzijnde tramstation lopen. Dankzij een vriendelijke trambestuurster weet ie nog mooi de trein van half twaalf richting Utrecht te halen. En vervolgens het stopboemeltje. Utrecht Lunetten, Houten, Culemborg, Geldermalsen, Zaltbommel...

Onderweg droomt Guidje weg over Belle & Sebas. Het was weer geweldig.

Ach ja, Guidje was toch vrij deze zondag en om er zeker van te zijn dat ie écht niet te laat kwam voor het concert van de Arctic Monkeys in de Paradiso, vertrok ie al vroeg naar de hoofdstad. Lekker weertje ook en Guidje ging allereerst een rondje door het centrum lopen en bezocht Nêerlands oudste platenzaak: de Concerto. Eenmaal in z'n vaste eetadres Café De Prins gearriveerd realiseerde Guidje zich nog iets: fuck, vandaag is de bekerfinale voetbal. De Amstel Cup. Of de Gatorade Cup. Of hoe dat kreng tegenwoordig ook mag heten. En laat ie zich nu net in het hol van de leeuw bevinden. In het café stond godzijdank nog geen TV, maar hij hoorde wel iemand fluisteren: Huntelaar heeft één nul gescoord (ja, het zal weer niet; koop maar lekker goede spelers weg bij je naaste concurrenten). Toen eenmaal medeconcertganger Diederick was gearriveerd toog Guidje naar het Leidseplein en daar stonden wél TV's. Diederick (nét iets te hard): 'Ik had eigenlijk een bord moeten maken met de tekst 'Guidje is PSV fan!'' "Fuck it Diederick, ik ben hier voor een concert, ja?" Er werd al Guidje's kant op gegeken. Woeps, snel naar de Paradiso (Ajax fans deugen namelijk voor geen reet, maar dat is logisch).

Amai, Guidje was toch in A'dam voor een bezoek aan de Arctic Monkeys. En waar eenmaal binnen in de Paradiso de voertaal English bleek te zijn. Oftewel: heel veel ingevlogen fans uit Britain. En het sfeertje zat er goed in - zelfs voorprogramma Milburn kon op een goede ontvangst rekenen. Toen eenmaal net na half negen het licht uitging en de introductiemuziek werd gestart, steeg er pas écht een gejuich op uit de zaal. Toen de band eenmaal het podium betrad werd dát gejuich zelfs oorverdovend. Vlak voor het podium stond een groepje zeer fanatiek te springen toen openingsnummer The View From The Afternoon werd ingestart. Wow! Die klonk live erg lekkerrr, dat bleek helemaal toen halverwege de gekke break die het nummer in tweeën breekt, vlekkeloos werd gespeeld.

Zanger Alex Turner klonk desondanks een beetje lijzig. Doet ie misschien altijd al, maar hij wekte de indruk lichtelijk van het geestelijk verruimende groenvoer te hebben gesnoept. Kwam ook doordat ie met een zwaar Yorkshire accent een verhaal brabbelde over 'clouds' en 'women.' Ook al is Guidje regelmatig in Sheffield geweest, ook voor hem was dit onverstaanbaar. Gaf verder niet; de groep was in vorm. In de eerste helft volgden wat nummers van de nieuwe Who Are Arctic Monkeys EP (waarvan de tracks iets te snel door de kwaliteitscontrole lijken te zijn heen gejast en alleen door het fanatieke groepje Britten met luid gejuich werden ontvangen), maar na I Bet You Look Good On The Dancefloor kwamen alleen nog tracks van de debuutplaat voorbij. En alles werd flink meegebruld, tot obligaat hoogtepunt When The Sun Goes Down aan toe.

Ja, lekker feestje in Paradiso. Op weg naar het station en eenmaal in de trein gestapt moest Guidje zich nog door horden Ajax fans heen worstelen. Vanwege z'n gele T-shirt werd ie zelfs nog door iemand voor Roda JC fan aangezien en dus liep Guidje als een speer verder.

Vanavond mag hij weer naar de Paradiso. Voor het concert van Belle & Sebastian. Laat nu net vanavond de huldiging van Ajax op het Leidseplein zijn. Hem wordt ook níx bespaard.

Het dubbelconcert had een inmiddels meer dan legendarische status gekregen: met die twee dagen (om meer exact te zijn: 30 mei en 1 juni 1997, dus zowat negen jaar geleden!) optreden had Motorpsycho de Eindhovense rockscene 'opgevoed.' Vooropgesteld dat Eindhoven een scene had die graag opgevoed wilde wórden, want vanaf begin jaren negentig begon de Effenaar een steeds bijzondererer status te krijgen: het was vreemd genoeg Eindhoven waar bandjes als Ween, maar ook Pearl Jam een warm onthaal vonden. Maar het moet vooral dat dubbelconcert van de Noren zijn geweest dat bandjes als Suimasen of 7Zuma7 hevig inspireerde. Niet alleen hen trouwens; tot eind jaren negentig leek wel elk nieuw (lokaal) bandje beïnvloed te zijn door Motorpsycho. Ergens ook logisch als je vaste live geluidsmixer een studio in Eindhoven heeft en krakerscentrum 2B (dat nota bene náást de Effenaar lag) goedkope oefenruimtes en studio's had.

Goed, tijden veranderen en Motorpsycho en de Effenaar raakten zelfs ronduit gebrouilleerd - had iets te maken met een bootleg van een concert aldaar die was uitgelekt. Gevolg: de Noorse groep weigerde subiet ook nog maar één keer in het Eindhovense op te zullen treden. Wat er sindsdien is gebeurd... niemand die het weet, maar met de komst van de nieuwe Effenaar zijn de banden met de groep uit Trondheim nog steviger aangehaald: men heeft nu zelfs als drummer de Eindhovenaar Jacco van Rooij (ex-7Zuma7, Suimasen) gerekruteerd. En de groep stond gisteravond zowaar in de Effenaar.

Als je als groep een der mate legendarische status aan je kont hebt hangen, dan wil men dat maar al te graag zien. Zeker in Eindhoven, door de leden al liefkozend 'ons tweede thuis' genoemd. Sympathiek. Het publiek is trouwens wel tien jaartjes ouder geworden; veel jong grut is er niet, Guidje voelt zich zelfs ronduit jóng. En hij ziet de groep dan ook nu pas voor het eerst. Nieuwsgierig geworden door alle verhalen wilde hij het trio wel es met eigen ogen aanschouwen en eigen oren aanluisteren.

Maar het viel tegen. Kwam vooral door de groep zelf trouwens; wat Motorpsycho zo bijzonder moet maken is de trance waar je na een paar nummers in komt, vooral dankzij repetitieve gitaarstructuren die herhaald blijven worden en waarbinnen langzaam naar een climax wordt toegewerkt (nummers van tien minuten zijn dan ook geen uitzondering). Maar waar Motorpsycho het ene moment een geweldige trip neer zet, is het het volgende nummer weer een gepiel en gefreak van heb ik jou daar. Een nogal geflipte trip dus. Of zoals een medeconcertganger me vertelde: het is niet slecht als ze live experimenteren, graag zelfs, want er kan veel moois uitkomen. Helaas was dat gisteravond niet het geval. Erger nog: de trip wordt nooit gevonden. Waar Guidje enkele jaren geleden op Noorderslag bijkans uit de Kleine Zaal op steeg toen de Eindhovense Motorpsycho-adepten van Suimasen daar een weergaloos optreden verzorgden, zo kwam de stemming er bij de leermeesters gisteravond pas bij de eerste toegift goed in. En bij de tweede toegift.

Daarmee stelt Motorpsycho eigenlijk een beetje teleur. Begrijp Guidje goed; het was nog steeds erg goed en experimenteren en jammen tijdens een optreden kan prachtdingen opleveren, maar gisteravond ontbrak het heilig vuur. Nu was het een modaal optreden; een legendarische groep als Motorpsycho eigenlijk onwaardig.

Guidje had niet verwacht dat ie er ooit nog heen zou gaan, maar hij doet 't. Hij gaat dit jaar weer een keer naar Pinkpop. Alleen de maandag, want drie keer overnachten op de rotsbodem van de Landgraafse festivalcamping zal ie iedereen afraden (bovendien werd hij bij de laatste editie die ie bezocht wakker gehouden door buren die om 4 uur 's nachts het alfabet gingen boeren). Het is niet eens zozeer dat ie een hekel heeft aan het festival. De twee keren dat ie ging (2000 en 2001) waren beide keren erg leuk, maar toen in 2002 de line-up voor een groot deel werd ingenomen door bands van Nederlandse komaf (en dus al veel te zien in het clubcircuit) óf door acts die er al drie of meer keer eerder stonden, had Guidje het wel gehad. Hij zou alleen naar een volgende editie gaan als Belle & Sebastian zou komen en die zouden toch nooit festivals doen (hoewel ze dit jaar dan toch op Lowlands staan, ole!). En trouwens, over Lowlands gesproken, als je eenmaal het festival in de Flevopolder hebt bezocht, word je dermate verwend dat je eigenlijk nooit meer Pinkpop zou willen: veel meer podia, leukere sfeer, leukere aankleding, verstaanbare vrijwilligers (geintje).

De voortekenen zagen er aanvankelijk ernstig uit. Vorig jaar beleefde Pinkpop een dramatische editie: ten eerste omdat Pinksteren vroeg viel en Pinkpop wordt nu eenmaal rond die feestdag gehouden (en rond die tijd tourden er geen grote acts door Europa), maar ook omdat Jan Smeets geen aansprekende namen wist te boeken. Het kwam er eigenlijk op neer dat ie niet meer dan een bepaald bedrag (Guidje meent dat het bedrag van honderdduizend euro is gevallen; het kan ook een stuk hoger zijn want hij weet dat Metallica al in '98 zo'n achthonderdduizend gulden vroeg (en kreeg) voor een optreden op Dynamo Open Air) voor een headliner wilde uitgeven want 'ik wil er niet van afhankelijk zijn dat ik móet uitverkopen om rond te komen.' Een nobel streven, maar als je grootste concurrent (Rock Werchter) daar wel de centjes aan uit geeft, dan loop je achter de feiten aan. Dan kan je roepen dat de mensen toch naar Pinkpop komen 'vanwege de sfeer,' Guidje vindt dat bullshit. Bovendien is de sfeer op festivals als Lowlands of willekeurig welk ander festival ook uitstekend, zo niet veel beter. Daarnaast krijgt Guidje elk jaar weer het idee dat Smeets de bandjes nét een jaar te laat boekt, als ze hun hoogtepunt gehad lijken te hebben. Mooi voorbeeld: Smeets wil de Arctic Monkeys niet op Pinkpop hebben want: 'ik boek geen hypes.' Juist Jan, daarom stond een paar jaar geleden The Eighties Matchbox B-Line Disaster op het programma?

Maar goed, Pinkpop 2006. Jan Smeets heeft het eindelijk begrepen, zo lijkt het. Hij dokt voor een echte headliner (de Red Hot Chili Peppers) en heeft nu ook door dat het niet bepaald bezoekersvriendelijk is om acts als Kane, Anouk, Faithless of Muse voor jaren op rij te boeken. Wat heet! Er staan zowaar enkele verrassingen op het programma: The Flaming Lips, Paul Weller, Editors, David Gray en als klap op de vuurpijl: Morrissey. Morrissey! Mijn God, hoeveel Pinkpop bezoekers zullen dát gaan trekken; een echte muzikant die goed toonvast kan zingen én briljante liedjes schrijft?! In tegenstelling tot een - Guidje noemt een dwarsstraat (die trouwens ook op Pinkpop staat) - Keane. Daar staat tegenover dat ook dit keer Smeets het niet heeft kunnen laten wat 'oude bekenden' te boeken, maar verder dan Franz Ferdinand (derde keer op rij, het is altijd een feestje, echt waar, maar hier speelt toch enige verzadiging op) en Placebo (ook al regelmatig te gast geweest) gaat het niet.

Maar Guidje gaat dit jaar dus. Als op één dag Deftones, David Gray én Morrissey optreden, dan kan zelfs hij er niet omheen: ijzersterke line-up. Dan wil Guidje zelfs de Red Hot Chili Peppers nog wel meenemen. Hij is trouwens ook benieuwd hoe het bevalt. Sinds de twee Pinkpop edities die hij bezocht, heeft hij enorm veel festivals bezocht; en hij kan inmiddels wel een vergelijkend warenonderzoek houden. Welja, als het weer meewerkt, dan wordt het vast enorm leuk. Echt waar. Zelfs al kan ie de vrijwilligers niet verstaan.