Een 10+ voor de special effects, maar wie een diepgravend verhaal wil, kan beter een bioscoopzaal verder gaan kijken. Ga je toch? Verstand op nul en 'genieten' van het visuele spektakel.

Gisteren was Guidje naar Avatar. Hij is niet van de blockbusters, maar ja, het is 3D, dat schijnt bijzonder te zijn, dus dan ga je toch een kijkje nemen. En okee, 3D is ook bijzonder. Het wordt door de filmindustrie gezien als de toekomst en de manier om mensen ook in de toekomst naar de bioscoop te laten blijven komen. Brilletje op en de planten en dieren (de film speelt zich af op een ver afgelegen planeet, Pandora) komen echt tot leven (brilletje moet je na afloop trouwens ook weer inleveren, jammer genoeg). Heel erg mooi gemaakt kortom, als er vijfhonderd miljoen dollar in een film wordt gestoken dan zie je dat er toch wel aan af.

Maar ja, het verhaal is dan flut en dat is jammer. Want regisseur James Cameron mag dan een reputatie opgebouwd hebben van werken met Grote Budgetten (zoals Titanic; hoe zou hij het er vanaf brengen als ie es een low-budget film moet maken?), het verhaaltje is ook net zo oppervlakkig als in Titanic. Het schijnt dat een goed filmscript in één zin samen te vatten moet zijn. In die zin is het script van Avatar heel goed: op een buitenaardse planeet (pardon, het is een maan, maar dat terzijde) wonen de Na'vi, maar de mens wint er ook een steensoort die op aarde miljoenen oplevert en doordat de mens per se steeds meer van die steen wil winnen, wordt de leefomgeving van de Na'vi bedreigd. Zo, daarmee is het verhaal waarmee een film van drie uur is gevuld wel zo'n beetje verteld. Goed, dat gaat dan gepaard met veel geweld en shock and awe en pre-emptive strikes, kortom, een hele hoop bombarie en herrie. Veel herrie. Maar het verhaal is in feite niets meer dan Dances With Wolves meets Lord Of The Rings meets Harry Potter meest Titanic meets Aliens (ook van Cameron) meets The Last Of The Mohicans meets Transformers (en dat is héél erg) meets Total Recall. En dat allemaal met een wel heel moralistische boodschap die je van miljoenen lichtjaren afstand aan ziet komen waardoor je halverwege denkt 'nou, nu ff de vaart erin jongens, want we weten toch wel hoe het af gaat lopen.' Dus tja, dan is er vijfhonderd miljoen besteed aan de film en vraagt Guidje zich aan het einde af 'hadden ze nou niet een paar miljoen extra in dat verháál kunnen steken?'

Aan het einde van de film was de conclusie: 'goh, je kan wel zien waar die vijfhonderd miljoen dollar aan is besteed.'
"Nou, in elk geval níet aan het verhaal."

De Top 2000 is dit jaar verrassend leuk. Dat ie voortaan al vanaf Eerste Kerstdag, 12.00 uur wordt uitgezonden is een hele vooruitgang; de tijd dat je nu 's nachts ging slapen om de volgende morgen te ontdekken dat ze al honderdvijftig platen verder waren, omdat ze er dan zo'n twintig platen per uur doorheen jagen, is nu voorbij. Maar ook wát er in staat, is stukken beter dan voorgaande jaren. Dat er drie prima Radiohead-platen in staan (ja, ook Guidje heeft zo z'n zwakheden) is vooruitgang en dat alternatieve hoogvliegers als Hallelujah van Jeff Buckley (op nr. 51) en Hurt van Johnny Cash (ergens onderin de Top 200) nu hoog in de lijst staan is alleen maar winst. Jammer van al die Shaffy-platen in de Top 100, maar die zakken volgend jaar wel weer terug. Ook leuk: Rob Stenders als presentator. Hij bekent braaf elke dag niet alles te kennen ('ik kende Stop De Tijd van Marco Borsato helemaal niet. Ik ben er net hard om uitgelachen'), al was het niet kennen van Herbert Grönemeyers Mensch wel een beschamend moment (al bekende Stenders achteraf dat het 'een aangename kennismaking' was).

Maar gisteren schoot Guidje ineens een leuke actie voor volgend jaar te binnen. Probeer een satanisch plaatje op nr. 666 te krijgen. Nu staat daar een - met al z'n suikerzoetsappigheid ook vrij duivels - draak van Lionel Richie (Hello), maar dat kan beter. Guidje dacht aan The Number Of The Beast van Iron Maiden (moet ie er wel in gestemd worden), of anders Sympathy For The Devil (Rolling Stones) of Runnin' With The Devil (Van Halen). Helemaal leuk (gristelijke lezertjes kunnen nu beter stoppen met lezen, als ze dat al niet gedaan hebben) zou DC Lewis met Mijn Gebed zijn. Guidje gaat z'n best doen.

De Top 2000 was gisteravond nog geen dag oud, of de leukste opmerking van deze editie is gemaakt. 3FM DJ Rob Stenders mag dit jaar ook een paar uurtjes presenteren en vooraf hadden vrienden in z'n omgeving aan 'm gevraagd: 'jij kent toch zeker wel alle tweeduizend platen uit de lijst?' In de uitzending vertelde hij het antwoord: 'nee hoor, ik ken ze niet allemaal, zoals de nummer 1917. Die ken ik niet.' Het bleek een afgrijselijke draak van Pia Douwes te zijn, een musicalzangeres die eerder deze week helemaal uit haar dak was gegaan toen ze hoorde dat haar liedje Mijn Leven Is Van Mij de Top 2000 had bereikt. Het was nu wachten op de cynische afkondiging van Stenders en ja hoor, daar was ie. 'Mij is net verteld dat dit plaatje de Top 2000 heeft gehaald dankzij een lobby-actie van de Frits Sissing van de Avro die meer musical in de Top 2000 wil hebben. Dat is ze gelukt, dus volgend jaar mag ie er wel weer uit.' Alle gekheid op een stokje, zo twee dagen verplicht gezellig doen gaat je heel erg vervelen en daarom heeft Guidje lekker veel achter z'n laptopje gezeten en heeft ie zowaar een nieuwe pagina voor z'n website gemaakt. Hij heeft albumcovers verzameld met daarnaast een parodie/eerbetoon óp die albumcover. Zojuist het hele zwikkie maar online gemikt en hoppa: weer een deel van de uitbreiding van de site af. Dat houdt de vaart er goed in.

Klik op de afbeelding om de puzzel als .jpg te openen en te printen.

Een paar weken terug werd Guidje door spap gebeld op z'n werk. Of hij nog een kerstwoordzoeker had liggen. Hmmm, dat is lang geleden dat ie die eentje had gemaakt. Ja, waarschijnlijk ligt er ergens nog wel een exemplaar van tien jaar geleden, maar je wilt toch een beetje up-to-date zijn (niet dat er veel kersttradities bij komen, maar maakte hij vroeger woordzoekers in een ietwat saaie rechthoekvorm (15 bij 13 vakjes), tegenwoordig maakt ie er het liefst een hele tekening bij. Nu wil het geval dat de woordzoekers op Guidje's Homepage ook al van een jaartje of wat terug zijn. Hij was ermee gestopt omdat hij wel vond dat er voldoende woordzoekers bij stonden en hij kon z'n energie beter steken in delen van de site die nog beangstigend niet af waren. Bovendien was z'n inspiratie nogal op. Kortom, Guidje moest (eenmaal thuis) even kijken of hij het nog in de vingers had. Gelukkig, hij kan het nog. Inmiddels heeft Guidje de smaak weer een beetje te pakken en heeft hij ook een winterpretwoordzoeker gemaakt, al moet die nog worden ingescand (alsof sneeuw winterpret is, het is voor een notoire fietser als Guidje elke dag weer levensgevaarlijk met die gladde wegen).

Maar hier een puzzeltje voor de kerstdagen. Als de kalkoen of het konijn zijn verorberd en er niks op TV is (of het gezellige samenzijn al is ontaard in een heuse familievete). Fijne dagen.

De Top 2000, editie 2009 is gepubliceerd. En dus is het eerste dat Guidje dan doet checken hoe 'zijn' platen het hebben gedaan. Mwa, het valt niet tegen. De Pet Shop Boys staan er weer twee keer in (met West End Girls en It's A Sin) en Diesel is zelfs een paar honderd plaatsen gestegen ten opzichte van twee jaar geleden (maar het overlijden van een zanger is altijd goed voor je populariteit - zie Ramses Shaffy die met drie platen in de Top 10 staat). Er is nog altijd veel leuks dat de Top 2000 niet heeft gehaald, zoals Fiction Factory ((Feels Like) Heaven), The Mo (Fred Astaire), Gilbert Bécaud (l'Important C'est La Rose), Poco (Rose Of Cimarron) en Tornados (Telstar). Ook opvallend: Adele staat in de Top 100 met Make You Feel My Love, Hallelujah staat in de Jeff Buckley-versie zelfs op nr. 51, Coldplay staat maar liefst tien keer in de Top 2000 (waarbij The Scientist en Viva La Vida in de Top 100 binnenkomen, respectievelijk op de plaatsen 84 en 11). Radiohead 'slechts' drie keer (en dat is evenveel als Nick & Simon, lol).

Hieronder Guidje's keuzes met hun positie. Het is maar goed dat ie voortaan vijftien plaatjes mag kiezen, anders had z'n lijstje er een heel stuk treuriger uit gezien.

98. Beach Boys - Good Vibrations
213. Herbert Grönemeyer - Halt Mich
432. Fleetwood Mac - Tusk
661. Kate Bush - Cloudbusting
665. Buena Vista Social Club - Chan Chan
1206. Everly Brothers - On The Wings Of A Nightingale
1436. Roxette - It Must Have Been Love
1469. Diesel - Sausolito Summernight
1752. America - Sister Golden Hair
1931. Pet Shop Boys - West End Girls

Kersthelden. Van de ultieme kerstklassieker Ik Ben Een Kerstbal.

De afgelopen weken heeft Guidje weer eens een schrijfkick. Hoe het komt, geen idee. Misschien heeft het ermee te maken dat ie een (overigens interessante en zelfs best leuke) wekenlange training bij de Belastingtelefoon heeft gevolgd en 's middags thuis denkt 'hmmm, ik ga es ff lekker wat schrijven.' En dus is ie bere druk met het schrijven van allerlei stukken voor z'n website (waarvan overigens veel nog niet is gepubliceerd) en voor een paar achtergrondartikelen voor KindaMuzik. Nu stond daar de afgelopen tijd al veel meuk van 'm online, dus de schrijfkick begon op te vallen. Wellicht een reden dat ie vorige week ineens een mailtje kreeg. Of Guidje niet een artikel over kerstplaten wilde schrijven. Oei, dat werd weer een uitgebreid werkje. Ach, als het op wansmaak aankomt, moet je bij Guidje zijn (dat mag inmiddels genoegzaam bekend zijn). Komt omdat ie van oudsher een zwak heeft voor slechte meuk, maar ook doordat ie bij de bieb de bak met kerst cd's ontzettend grappig vond. Zóveel wansmaak bij elkaar, dat is gewoon heel erg cool. Maar goed. Guidje pende dus een achtergrondartikel. Hij kon gelukkig een paar van z'n favoriete kerstalbums (niets (on)menselijks is Guidje vreemd) behandelen, zoals het werk van Low, The Killers en de Zangeres Zonder Naam, maar bovenal de helden Bert En Ernie. Wat een Feest.

Wel balen dat de donderdag bestelde Christmas EP van de Pet Shop Boys nog steeds niet binnen is.

Volgens de molenaar was er 's morgens nog voor vijf zakken gemalen.

Guidje was drie maanden terug door De Zeggen gefietst en dat was 'm wel bevallen. Hij had foto's gemaakt en eenmaal thuis viel het 'm op dat het die dag 22 september was, de eerste (of tweede) dag van de herfst. Dat bracht 'm op een idee: waarom niet een jaar lang elke drie maanden door De Zeggen fietsen en dan foto's gaan maken. Een paar weken terug had Guidje al vandaag in gedachten genomen - kon hij weten dat het net de nacht ervoor zo'n slordige veertien graden zou gaan vriezen en hij dus met dikke handschoenen, een muts die zo weinig stijlvol is dat ie er liever niet mee gezien wordt en een heel dikke trui door De Zeggen kon gaan lopen. Al was de Kleine Dommel niet eens bevroren en omdat de sluis bij de Collse Watermolen nog open kon, was de watermolen vanmorgen zelfs nog even in gebruik geweest. Daarna liep Guidje met z'n fiets aan de hand door De Zeggen en heeft ie foto's gemaakt. Veel foto's. Dat krijg je met dat Oud-Hollandsche Kerstkaartenweer. Er een stuk of twee uitkiezen voor z'n blog is dan schier onmogelijk als zoveel moois is te zien. Daarom zijn het er wat meer geworden. En owja, het was op het moment van foto's maken zo'n -10 graden Celsius. Brrr ja.

En als Guidje straks rond 22 maart en omstreeks 22 juni ook foto's heeft gemaakt, heeft ie de vier seizoenen compleet en dan gaat ie daar uiteraard een pagina op de uitbreiding van z'n site aan wijden.

Dinsdagavond zag Guidje de Pet Shop Boys voor de tweede keer dit jaar optreden. Ditmaal in de Lotto Arena (what's in a name?) in Antwerpen en ook dit keer was het leuk (hij bedoelt, waar de Pet Shop Boys zijn, is het Feest), maar niet briljant. De kerstsingle It Doesn't Often Snow At Christmas werd voorzien van dansers die verkleed waren als kerstboom, maar dit was zo matig gedaan dat het meer weg had van schooltoneel. Wel enorm grappig natuurlijk.

De Pet Shop Boys was ook het laatste concert van 2009 en de conclusie mag getrokken worden dat het dan weliswaar een matig muziekjaar was qua nieuwe cd's, het was wél een goed muziekjaar wat het concerten betreft. En dan niet alleen omdat Guidje dit jaar zoveel geweldige helden (Fleetwood Mac, Blur, Paul McCartney, Pet Shop Boys, Bruce Springsteen) eindelijk es live zag, ze stelden ook niet teleur. Dus dat The Boss en Buckingham & Nicks niet helemaal bovenin in Guidje's persoonlijke Top 10 eindigen, ligt aan de grandioze concurrentie. Hij bedoelt, ook Guidje had niet verwacht dat er nog een optreden over Low's werkelijk fenomenale show in de lokale Catharinakerk heen zou gaan, maar Sir Paul heeft het voor elkaar gekregen. En Blur in Hyde Park was feest: tweeëneenhalf uur lang de ene na de andere Britpopklassieker, meegeblèrd door tienduizenden fans. Ook de 'kleinere namen' stelden niet teleur. Anne Soldaat gaf met een soort supergroep van de Nederlandse gitaarscene een mooi optreden in de Effenaar en ook Roosbeef bleek live verrassend sterk te zijn. Zelfs Moke was live erg goed, maar niet goed genoeg voor een plekje in Guidje's Top 10. Enfin. Het bracht hem tot de volgende Concerten Top 10.

1. Paul McCartney (Gelredome, Arnhem)
2. Low (Catharinakerk, Eindhoven)
3. Blur (Hyde Park, Londen)
4. Bruce Springsteen & The E-Street Band (Pinkpop, Landgraaf)
5. Roosbeef (Effenaar, Eindhoven)
6. Anne Soldaat (Effenaar, Eindhoven)
7. The Bad Shepherds (Folkwoods, Eindhoven)
9. Fleetwood Mac (Madison Square Garden, New York)
9. Vampire Weekend (Pukkelpop, Hasselt-Kiewit)
10. The Ting Tings (Pinkpop, Landgraaf)

En wat verder nog opviel:

- slecht geluid kan concerten toch net ff een stuk minder maken. Fleetwood Mac had twee keer écht legendarisch kunnen worden als het concert niet in zo'n enorme galmbak was gehouden.
- locatie doet er écht toe. Low was niet half zo betoverend geweest als ze in het muziekcentrum of de Effenaar op hadden getreden, Fleetwood Mac is in New York toch net even iets bijzondererder dan in Rotterdam.
- het is BN'ers spotten bij concerten in Nederland. Toen Guidje bij Fleetwood Mac in Ahoy was, bleek ie vlak naast (Don) Leo Blokhuis (inclusief vriendin, dus eigenlijk twee BN'ers) te staan, bij Morrissey spotte hij Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer en bij Paul McCartney zag hij Henny Huisman. Dat wil zeggen, vroegere NCRV-collega Anne volgde Huisman deze week voor Het Radiodagboek voor het NCRV-programma Lunch! en die ging dus naar het concert.
- nog nooit zag Guidje zoveel concerten op vreemde bodem en ook al was het bij Fleetwood Mac even zoeken naar de juiste ingang, de juiste toren, de juiste verdieping, de juiste vleugel, het juiste vak, de juiste rij en uiteindelijk de juiste stoel, concerten zijn overal (soort van) hetzelfde.
- Engelse festivals zijn écht niet zo erg als wordt gezegd. Nouja, het festivalletje dat om de twee reünie-optredens van Blur was opgezet, was verrassend goed georganiseerd en dat Britse volk was ook nog behoorlijk geciviliseerd.
- kom daar es om in Nederland; om de een of andere reden merkt hij steeds vaker dat concerten buiten de Randstad qua sfeer een stuk beter zijn dan concerten in Rotterdam of Amsterdam. Het kan toeval zijn, maar waar de Paradiso wordt volgestouwd en er in Ahoy regelmatig een opgefokt sfeertje hangt, heeft hij in de lokale Effenaar of in Arnhem (Paul McCartney) en Nijmegen (Morrissey) nergens last van. Integendeel.
- Guidje hoopt dat de concerten komend jaar ook weer top worden. Als de cd-releases ook maar beter worden.

Gisteravond was Guidje bij Michiel. Michiel is nogal een fietsfreak (heel veel erger nog dan Guidje, hij is een beetje door Michiel besmet denkt ie), maar ook gek op coole muziek. Guidje bekeek de iTunes lijst (zo'n zevenduizend nummers) en zag wat leuke bandjes staan, waaronder Band Of Horses (heel gaaf). Michiel moest even denken hoe ie die band had leren kennen, maar na een beetje zoeken realiseerde ie zich dat het dit filmpje was. Het is april dit jaar geüpload en inmiddels bijna dertien miljoen keer bekeken (okee, geen Susan Boyle-achtige aantallen, maar toch nog altijd ontiegelijk veel). Guidje snapt wel waarom en dat is echt niet alleen die muziek (ook al is die erg gaaf, het album Cease To Begin (waar dit The Funeral overigens niet opstaat) is inmiddels wel uitgegroeid tot één van Guidje's Favoriete Albums). Die stunts van Danny MacAskill zijn behoorlijk spectaculair (dat is een understatement: met je fietsje van een metershoge brug afspringen, over een slagboom rijden, etc.) en hij schijnt dan ook een fenomeen te zijn in het fietserswereldje. Hij wil maar zeggen: kijk ernaar, zet de muziek vooral lekker hard, maar don't try this at home. MacAskill schijnt er twaalf jaar op geoefend te hebben (hij is afkomstig van het Schotse eilandje Skye, dus waar ie dat gedaan heeft, geen idee).

Guidje moest denken aan een houten baan die een paar jaar geleden op het Lichtplein hier in Eindhoven stond. Het heette Northshore en was gemaakt als tijdelijk kunstwerk. Het oogde als een soort mini-achtbaan waar je dan (geheel op eigen risico, de gemeente was wel zo slim om zichzelf juridisch in te dekken) met een fietsje overheen kon racen. Er zaten wel wat kamikaze-onderdeeltjes in, dus Guidje liet die baan maar aan de echte experts over. Northshore (het zal ongetwijfeld anders heten, iets met X-Treme Cycling ofzo) ontstond ooit in British Columbia in Canada en de trend is inmiddels heel de wereld overgewaaid. Even op Joetjoep zoeken en dan kom je vanzelf nog wat leuk Northshore spul tegen. Ietsjes minder spectaculair (de muziek is ook minder stoer), maar het blijft te gek om op zo'n Northshore trajectje mee te rijden. En wel zo veilig, van achter je laptop.

Jarenlang was Guidje's antwoord op de vraag 'wie zou je dolgraag nog eens live willen zien optreden?' Paul McCartney. Het lijstje artiesten die Guidje nog es live wil zien is niet eens zo heel lang meer (vroeger stonden ook namen als Neil Young, Bruce Springsteen, de Pet Shop Boys, Blur en Fleetwood Mac op de lijst, maar de lijst is de laatste twee jaar aardig ingekort), maar Macca was toch Dé Ultieme Nr. 1. De man is een levende legende, de grootste popartiest die nog in leven is (en ook nog steeds optreedt), heeft een weergaloos groot muzikaal oeuvre op z'n naam staan en timmert nog steeds aan de weg. Op z'n 67ste. Toen vorige maand bekend werd dat McCartney in het Gelredome op ging treden (dus voor het eerst in zes jaar weer es in Nederland was), hoefde hij dan ook niet al te lang te twijfelen. Nouja, de prijs was wel wat hoog (75 euro), maar je moet er wat voor over hebben om je held in levenden lijve te zien (nu het nog kan).

Het was het waard. Potjandosie, wat was het dat waard. Een ruim tweeëneenhalf uur durende show die helemaal klopte. Je gaat naar een optreden en vanaf het eerste moment is alles raak. Nouja, een concert dat begint met achtereenvolgens Magical Mystery Tour, Drive My Car en Jet kan al niet meer misgaan. Nummers worden ondersteund door beelden die weemoedig stemmen en McCartney is bij vlagen ronduit sentimenteel, als hij liedjes aan John, George en Linda opdraagt, maar je kan het 'm niet kwalijk nemen. Integendeel, voordat het te larmoyant wordt, zoals op het moment dat hij geroerd de ukelele laat zien die hij van George Harrison heeft gekregen en het publiek begint te klappen, dient hij de bezoekers van repliek 'realiseren jullie je wel dat jullie aan het klappen zijn voor een ukelele?' Vervolgens speelt hij het eerste couplet en refrein van Something op ukelele, om vervolgens ondersteund te worden door z'n volledige band. Op de achtergrond komen foto's van Harrison en McCartney samen, in hun jongere jaren, voorbij. McCartney is een man van een generatie, de pensioengerechtigde leeftijd al gepasseerd, die met trots en weemoed terug kijkt op een fabuleus muzikaal leven. Dat leven is (hopelijk) nog lang niet voorbij, maar als je in een paar uur tijd zoveel prachtigs voorbij hoort komen en meer dan eens liedjes gelinkt kunnen worden aan bepaalde gebeurtenissen in de moderne geschiedenis (in Blackbird wordt gerefereerd aan de strijd voor burgerrechten van zwarten in Amerika, Give Peace A Chance is een artifact uit het hippietijdperk), word je meer dan eens diep geraakt.

In de eerste helft van het concert wil McCartney nog wat nieuwer werk spelen. Het voor The Fireman, een groep die Macca vormt met gitarist/producer Youth (van Killing Joke, onder andere), geschreven en erg sterke Sing The Changes komt voorbij, evenals (I Want To) Come Home, een liedje dat is geschreven voor een film met Robert De Niro die volgend jaar moet verschijnen. Als het daarbij was gebleven, die mix van ouder werk van de Beatles en Wings met nieuw werk, was het optreden al legendarisch geweest, maar als tegen het einde de ene na de andere kraker voorbijkomt, nog altijd ontzettend goed gespeeld en met steeds weer die indrukwekkende beelden op de achtergrond, moet je wel een heel grote cynicus zijn om hier geen kippenvel van te krijgen. And I Love Her, Mrs Vanderbilt, Eleanor Rigby, Band On The Run, Back In The U.S.S.R., Paperback Writer, A Day In The Life, Give Peace A Chance, Let It Be en als bijna-afsluiter van de reguliere set een met vuurwerk ondersteunde furieuze uitvoering van Live And Let Die, alles komt voorbij. In de eerste toegift volgen dan nog Day Tripper, Lady Madonna en Get Back. Guidje was in de veronderstelling dat het concert afgelopen was, dus de tweede toegift heeft ie gemist. Dat is jammer, want hij had graag Helter Skelter nog gehoord. Neemt niet weg dat hij gisteravond het Beste Concert Ooit zag. Dat klinkt overdreven, maar is het niet. Zelden was hij zo geraakt door een show, muzikaal, visueel en qua performance. En 2009 was qua Legendarische Concerten al zo'n briljant jaar (Low in de Catharinakerk, Blur in Hyde Park, Fleetwood Mac in Madison Square Garden, om er een paar te noemen).

In NRC Handelsblad kreeg het concert van recensente Hester Carvalho vijf sterren. Van Guidje had ze daar eigenhandig nog een paar sterren bij mogen tekenen.