Geachte heer,

SEO Economisch Onderzoek, gelieerd aan de Universiteit van Amsterdam, doet jaarlijks onderzoek naar de arbeidsmarktpositie van pas afgestudeerde hoogopgeleiden. Een belangrijk element in het onderzoek is een vergelijking van het perspectief dat de diverse studierichtingen bieden. De resultaten, die in juni 2010 zullen worden gepubliceerd in Elsevier, kunnen van nut zijn voor toekomstige studenten bij hun studiekeuze.

Voor het onderzoek 'Studie & Werk 2010' heeft de Dienst Uitvoering Onderwijs (voorheen de Informatie Beheer Groep) een steekproef getrokken onder de mensen die in het studiejaar 2007/2008 zijn afgestudeerd. U zit in die steekproef. Wij zouden u vriendelijk willen verzoeken aan het onderzoek mee te werken. (...) Als dank voor uw medewerking zijn door Elsevier enkele attenties ter beschikking gesteld voor de inzenders: één hoofdprijs van 2000 euro en 50 kwartaalabonnementen op Elsevier.

Uiteraard is de enquête anoniem. Alle door u beantwoorde vragen worden uitsluitend gebruikt voor wetenschappelijke doeleinden en zullen nimmer in welke registratie dan ook worden opgenomen. De Vereniging voor Beleidsonderzoek (VBO) heeft scherpe gedragscodes opgesteld, waaraan SEO-onderzoekers zich bij analyses van vertrouwelijke gegevens dienen te houden.

Bij voorbaat dank voor uw medewerking.

---

Post! Voor een enquête waar ie steekproefsgewijs voor is uitgekozen (nouja, in de categorie 'malloten die de havo én het vwo succesvol hebben afgerond en vervolgens ruim zeven jaar over hun studie op hbo-niveau hebben gedaan' is hij vrij uniek, dus de representativiteit van de steekproef trekt hij wel enigszins in twijfel, maar soit). En dan kan ie, als ie braafjes meedoet, ook nog tweeduizend euro winnen en anders maakt ie nog kans op één van de vijftig kwartaalabonnementen op Elsevier. Opvallend wel dat in de brief geen melding wordt gemaakt over hoe breed de steekproef is. Omdat de vermoedelijke lezer een hoogopgeleide is, hebben ze dat er handig genoeg niet bij vermeld. Want zo'n lokkertje heeft weinig zin als er honderdduizend mensen worden ondervraagd. Om maar es een getal te noemen. Maar goed, niet geschoten is ook mis, dus hij kan altijd een poging wagen, maar mag hij het abonnement op de Elsevier dan beleefd weigeren? Verder wel grappig dat de Informatie Beheer Groep weer een nieuwe naam heeft gekregen. Het heet nu dan Dienst Uitvoering Onderwijs, maar met een naamswijziging alleen los je niet de organisatorische chaos op.

Maar het venijn zit 'm in de staart, want de enquête is anoniem. Prima. Maar waarom wordt 'm dan al in vraag 3 gevraagd wanneer hij de opleiding Journalistiek is begonnen? Dat had ie op dat moment zelf nog nergens ingevoerd.

Vorig jaar zond 3FM de Nullies Top 100 uit. Guidje stemt graag voor dat soort lijsten, maar de ellende is dat Guidje principieel op de wat kleinere hits van een decennium stemt. Dus niet op Clocks van Coldplay of Mr. Brightside van The Killers - hoe goed die ook mogen zijn, met als gevolg dat hij weliswaar op tien 'onbekendere' platen kan stemmen, maar bij voorbaat al weet dat hij enkel met heel veel mazzel een plaatje naar plaats 100 gestemd krijgt. Dit jaar kiest 3FM voor een Top 1000 en nu wordt het ook voor hem interessant. Want, net zoals bij de Top 2000, is Guidje's adagium ook hier: het gaat er niet om hoe hóóg een plaat staat, áls ie er maar in staat. Het stemmen viel niet mee, er is veel meer leuks in de nullies uitgebracht dan hij voor mogelijk had gehouden, maar vooruit, hij kwam dan toch nog tot deze Top 10.

Arctic Monkeys - I Bet You Look Good On The Dancefloor
Empire Of The Sun - Walking On A Dream
Fleet Foxes - Your Protector
Ghosts - The World Is Outside (Stuart Price Remix)
Hercules And Love Affair - Blind
Kelly Clarkson - Breakaway
MGMT - Time To Pretend
Nena & Kim Wilde - Anyplace Anywhere Anytime
Phoenix - Everything Is Everything
The Strokes - Last Nite

Pet Shop Boys - I'm With Stupid

Twee muziekquizoverwinningen op één dag, dat kon slechter. Gisteren stond heel de zondag in het teken van muziekquizzen. 's Middags stond de muziekquiz in De Wildeman op het programma. De teamsamenstelling: Diederick, Dirk, Pieter (voor deze twee quizzen speciaal overgekomen uit België) en Guidje en de teamnaam wederom een eerbetoon aan de Pet Shop Boys; dit keer We Wouldn't Normally Do This Kind Of Thing (nadat bij eerdere edities teamnamen als East End Boys, Let's Make Lots Of Money, What Have We Done To Deserve This? en Can You Forgive Us? succes op hadden geleverd). Ondanks een wat stroeve ronde met het herkennen van tien muziekinstrumenten variërend van Tibetaanse klankschalen tot een draailier (en ai, wat schaamt Guidje zich ervoor dat ie die laatste niet herkend heeft) was de overwinning uiteindelijk met 71 punten daar. Nouja, dat moet eigenlijk 72 punten zijn, want de quizmaster moest weer es mieren neuken en stond er bij de vraag 'teken een G-sleutel' op dat je er ook nog een punt bij tekende. Guidje heeft jarenlang muziekles gehad en weet niks van een punt, maar de quizmaster in De Wildeman is een soort dictator die geen tegenspraak duldt, dus dat punt werd z'n teampje onthouden. 's Avonds nog eens muziekquiz, maar dan in Grand Café Berlage. De teamsamenstelling was ietsjes anders: weer met Pieter, maar nu verder met Marcel en Bram. En wederom een eerbetoon aan de Pet Shop Boys, dit keer onder de teamnaam The Sodom And Gomorrah Show (een albumtrack van Fundamental). Jaja, ook hier ging het weer erg soepeltjes, al hangt er in de Berlage net wat minder sfeer. Maar wel een leuke quizleiding die niet te moeilijk doet als ze zelf een foutje maken. Ook wel weer zo prettig.

Over twee maanden staat de volgende muziekquiz op de agenda. Guidje is ook dan weer van de partij.

Guidje heeft vijf alinea's nodig om duidelijk te maken waarom hij (wederom) boos is op 'onze' premier, een nogal meelijwekkend schertsfiguur waarmee Nederland zich internationaal al bijna acht jaar volstrekt belachelijk maakt. Maar gelukkig heeft Nederland ook een Dichter des Vaderlands die zijn taak heel goed verstaat. Die ziet zijn voortreffelijke Sonnet Voor Balkenende gepubliceerd in de beste krant van Nederland (NRC Handelsblad, uiteraard) en mag het vervolgens voordragen en toelichten in het Meest Overschatte Programma van Nederland. Maar soit, wel credits voor Pauw & Witteman dat Nasr dat mocht komen doen. Want de walging en regelrechte afkeer van de dichter voor JP wordt, voorgedragen door de dichter zelf, net even wat indringender. Deze ene minuut TV voelde gisteravond eventjes Heel Zoet. Het applaus na afloop geheel terecht.

Stel: je gaat na jaren gezeur van de Tweede Kamer overstag en je stelt een Onafhankelijke Onderzoekscommissie (met twee hoofdletters O) in, die wordt voorgezeten door een éminence grise, een man wiens oordeel boven elke twijfel verheven kan worden. De man in kwestie, Willibrord Davids, krijgt een mandaat om álles, maar dan ook álles rond de besluitvorming tot deelname van Nederland (politiek dan wel militair) aan de inval in Irak te onderzoeken. Dan wordt er na elf maanden een zeer uitgebreid rapport gepresenteerd en wat zeg je dan als premier? Dan zeg je dat je blij bent met het gedegen rapport, maar dat je over bepaalde zaken toch echt anders denkt. Als de boodschap je niet bevalt, dan dood je de boodschapper. Nouja, figuurlijk dan. Maar het is toch wel van een gigantische onbeschoftheid dat je iemand elf maanden onderzoek laat doen en dan vervolgens, vlak na de presentatie van het rapport, te gaan roepen 'nah, dat vind ik toch niet zo kloppen.' Dan vinden ze het in Nederland raar dat er geen ontzag is meer voor gezagsdragers. Nee, vind je het gek als zelfs de premier het oordeel van deskundigen (die hij daar nota bene zelf voor aan heeft gesteld) in twijfel trekt? En als Balkenende er dan vanaf het begin van de hele discussie over een mogelijke inval in Irak bij betrokken was geweest, dan kan je daar nog iets van begrijpen, maar hij heeft de eerste vijf maanden geen poot uitgestoken (een herkenbaar patroon bij Balkenende. We laten het werk aan anderen over, dan kan je achteraf ook nooit het verwijt krijgen iets verkeerd te hebben gedaan) en alles aan Jaap 'De Rat' De Hoop Scheffer over gelaten.

Het betreft hier een premier die dus in een toch vrij belangrijk dossier (Guidje kan zich grote internationale onrust en wereldwijde demonstraties herinneren) geen thuis gaf. Zoals gezegd, dat deed ie al eerder. Recent nog in de kwesties rond de villa van kroonprins Willem-Alexander in Mozambique en de problemen rond de Westerschelde werd Balkenende een gebrek aan regie verweten, maar daar gaat het tenminste niet over kwesties van leven en dood. Maar afgezien daarvan, als je ook maar een ietsiepietsie klein beetje gevoel in je donder hebt, dan weet je dat je niet gaat roepen dat het rapport je voor geen meter bevalt. En dan ga je al helemaal niet de besluitvorming van je kabinet van acht jaar geleden verdedigen. Guidje kende Balkenende al als een Heel Eng Rechts Mannetje, maar de CDA'er deed gisteren ook geen enkele moeite om dat beeld te ontkrachten. Een Heel Eng Rechts Mannetje dat de afgelopen acht jaar ook regelmatig een staatsrechtelijk novum uitvond. Want het was toch ook Balkenende die na de val van z'n tweede kabinet doodleuk nog maandenlang als rompkabinet door regeerde, terwijl alle staatsrechtsgeleerden zeiden dat dit niet kan en onwenselijk is. En het was ook Balkenende die tijdens z'n ook al zo treurige eerste kabinetsperiode bedacht dat er een verschil was tussen 'de persoon Nawijn' en 'de minister Nawijn.' Blijkbaar is er nu ook een verschil tussen premier Balkenende anno 2002 en premier Balkenende anno 2010.

Gisteren kreeg Guidje dus lichtelijk braakneigingen van Balkenende. Maar ook van het CDA, van types als Pieter van Geel en Jack de Vries die doodleuk beweren dat het wel goed is om te lezen dat nu eindelijk de indianenverhalen zijn ontkracht over Nederlandse militaire steun aan de inval in Irak. Dat is nog het meest onzinnige indianenverhaal, hoewel het op z'n zachtst gezegd opmerkelijk blijft dat er een Nederlandse militair opdraaft bij een briefing van de Amerikanen en Nederland wordt gepresenteerd als gewaardeerd lid van de 'coalition of the willing.' Wat diezelfde gristen-democratische politici dan blijkbaar billijken, of waar ze geen commentaar op wensen te geven, is de constatering dat Balkenende en consorten de Tweede Kamer keer op keer onjuist en onvolledig hebben ingelicht. Guidje weet niet anders dan dat dit een politieke doodzonde is. Goed, Verdonk loog ook geregeld tegen de Tweede Kamer, waarna Balkenende pas na een nachtelijk debat éindelijk toegaf dat dit inzake Hirsi Ali inderdaad het geval was geweest. Maar inzake de inval in Irak en de besluitvorming daaromtrent heeft de premier niets fout gedaan. Vindt de premier. Want er is een zogenaamd en weloverwogen besluit genomen. Waar het rapport overigens niet op in gaat, is de bewering van Balkenende dat Nederland indertijd op basis van eigen afwegingen rond informatie van de AIVD en de MIVD heeft besloten een inval politiek te steunen. Maar uit het rapport blijkt nu dat die twee inlichtingendiensten nauwelijks informatie hadden. Ook dat leek Guidje al sterk; hij heeft best ontzag voor de Nederlandse inlichtingendiensten, maar vergeleken bij de CIA, de Mossad en MI6 schat hij ze toch ietsjes later in.

Guidje zegt het niet snel, want volgens opiniepeilingen is een nieuwe kabinet niet bepaald aanlokkelijk, maar voor deze ene keer zegt hij het ook: mogen we nu, meteen, stante pede, nieuwe verkiezingen? Elke premier die de titel staatsman claimt zou zich na zo'n rapport de ogen uit de kop schamen. Dus hierbij een vriendelijk doch dringend verzoek: wil Jan Peter met de staart tussen z'n benen naar een Heel Ver Buitenland vertrekken? Dan mag ie beroepstwitteraar Arend Jan Boekestijn, die in 2002 en 2003 maar bleef beweren dat Saddam Hussein over massavernietigingswapens beschikte en het nodig vond de premier gisteravond op TV te gaan verdedigen, ook meteen meenemen. Want Arend Jan, waar zijn die 'weapons of mass destruction' nou?

Eerder deze week stond er een foto in het Algemeen Dagblad van het stoepje voor het huis van de premier. Hij had z'n eigen stoepje niet schoongeveegd. Guidje snapt nu waarom; hij was te druk z'n eigen stoepjes elders schoon te vegen.

Jaren geleden zag Guidje zZz op het Virus Festival, hier in Eindhoven. Twee jongens die samen een 'orgelrockduo' vormen. Het verhaal gaat dat één van de leden in de kelder van z’n ouderlijk huis een oud orgel vond waarop z'n vader jarenlang had gespeeld. Zo'n orgel dat eigenlijk alleen gebruikt wordt voor kerkelijke muziek, maar waar ook verrassend harde rock mee gemaakt kan worden. Sterker nog, de muziek die Daan en Björn uit het orgel kregen werd, mede ondersteund door een drumstel, typisch Italiaanse pornomuziek. Aldus de twee leden van zZz. Guidje moet er al over gelezen of gehoord hebben, want hij ging op Virus kijken en het optreden in de Rode Zaal van de Technische Universiteit was geweldig. Het was er bloedheet en de muziek was ranzig, zweterig, sexy. Gerard Ekdom zou zeggen: 'keiharde porno,' met dien verschil dat het dit keer ook echt klopte. Na afloop probeerde Guidje nog te kijken of ie een cd'tje kon scoren, maar al snel bleek dat er nog niets uit was gebracht. Een week later zag Guidje zZz niet op The Music In My Head, een klein, inmiddels weer ter ziele zijnd festival. Maar na afloop liepen de twee leden rond de merchandising stand waarop hun enige geluidsdrager lag: een stapel met 7" single'tjes met daarop de nummers Ecstacy en Godspeed rond en iedere bezoeker werd vriendschappelijk op de schouder geklopt en kreeg vervolgens de vraag voor de kiezen: 'héb jij een pick-up? Ja? Mooi, dan wil je vast wel onze single kopen!' Guidje liep er langs en ook hij was de pineut, al wilde hij maar wat graag die single hebben. Terwijl de bandleden de single signeerden, vertelde Guidje dat hij ze weliswaar niet die avond had zien optreden, maar een week eerder, op Virus. De enthousiaste reactie: 'wow, dat was één van onze vijf beste optredens tot nu toe!'

zZz is één van de bands en artiesten die figureert in het boek Over De Grens, van journalist Gert-Jaap Hoekman. Het concept van het boek is even eenvoudig als nieuwsgierig makend: de journalist gaat een paar dagen mee op tournee met een Nederlandse band in het buitenland en schrijft daar een verslag van. Die verslagen werden gepubliceerd in de Nieuwe Revu, een blad dat Guidje niet leest, waardoor de verhalen grotendeels langs hem heen waren gegaan. Maar als er boeken over muziek verschijnen, is Guidje er als de kippen bij en dit is helemaal een onderwerp dat 'm aanspreekt. Want hoe kloppend zijn die verhalen van Wouter Hamel (Woutel Hamel) die in Japan wordt achtervolgd door hordes Japanse meisjes of van Within Temptation dat voor volle stadions staat te spelen? In het verleden wisten louche managers bands of artiesten die maar matig bekend waren altijd wel te promoten met het inmiddels wat omineus klinkend 'never heard of them? Could be, but they're very big in Japan.' Je weet tegenwoordig nooit of dat ook nog daadwerkelijk klópt, dat 'big in Japan' zijn, want voor je het weet, is het waar. Van zZz wist Guidje inmiddels wel dat ze hot zijn in het buitenland; vlak voor (of na) de optredens op Virus en The Music In My Head zag hij het tourschema van de band in de Verenigde Staten: dat was in eerste instantie al indrukwekkend lang (tientallen optredens), maar werd gedurende de tournee almaar langer en langer. Uit Over De Grens blijkt waarom: 'na elk optreden waren mensen zo enthousiast, dat er weer optredens bij geboekt werden.'

Inmiddels heeft zZz ruim vierhonderd optredens in het buitenland achter de rug en het succes begint zich langzaam uit te betalen. Dat zit 'm niet zozeer in de platenverkoop, die is met twintigduizend exemplaren natuurlijk nog steeds abominabel, maar je kan ook geen miljoenenverkoop verwacht van een band die orgelrock brengt. Maar inmiddels is er wel muziek van zZz die wordt gebruikt in series als CSI Miama of een Japanse mayonaise-commercial (waar vermoedelijk ook meer geld zit). Toeren is voor bands en artiesten vooral sappelen, optredens regelen, je dagen niet kunnen douchen of fatsoenlijk kunnen slapen en dan aan het einde van de reis hopen financieel quitte te kunnen spelen – rijk word je er niet van. Het verhaal van Lucky Fonz III die voor twintig man publiek staat te spelen in de enige homokroeg van Texas is exemplarisch en tegelijkertijd tragikomisch. Maar met de VOC-mentaliteit van menig Nederlandse muzikant zit het wel snor, steeds meer artiesten trekken erop uit, met goed gevolg. In Over De Grens staat bij elke in het boek figurerende artiest of groep een leuk lijstje met droog wat feiten. The Gathering heeft wereldwijd 650 duizend albums verkocht, Within Temptation zelfs twee miljoen. De Brabantse hardcore groep No Turning Back heeft door het vele toeren inmiddels twaalf platencontracten op zes verschillende continenten en zevenhonderd optredens achter hun naam staan. En dan heeft Guidje het nog niet over (DJ) Tiësto, waarvan het management zuinigjes meldt 'Tiësto has performed in almost every country in the world.'

Guidje heeft zich in het verleden verbaasd over muziekjournalisten die maar niet begrepen dat Kane en Anouk niet in het buitenland doorbreken. Guidje snapt het heel goed en de reden is simpel: in het buitenland lopen er al honderden Kanes rond (en vermoedelijk hebben ze er ook een betere smaak dan de gemiddelde Nederlander). En Anouk is weliswaar dan redelijk uniek (hoewel Guidje ook dat wel mee vindt vallen), ze vertikt het om in Amerika weer onder aan de ladder te beginnen; een noodzakelijkheid, wil ze doorbreken in Amerika. Maar bovenal gaat het erom dat je iets unieks moet brengen of je moet steengoed zijn. Je komt al uit Nederland, niet uit een muzikale grootmacht als de Verenigde Staten of Groot-Brittannië en dan moet je verdómd goed zijn. Zoals de zanger van No Turning Back in een interview onlangs zei: 'laten we eerlijk zijn, hoeveel interesse hebben wij hier voor Portugese of Italiaanse bands?' En dat is ook de reden dat groepen als Aux Raus, zZz en Within Temptation en artiesten als Lucky Fonz III en Wouter Hamel het over de grens zo goed doen. Ze bieden iets unieks. Als de Nederlandse muziekwereld dat ook zou erkennen, dan zouden ze snel genoeg inzien dat het onzinnig is om veel geld te steken in de promotie van Kane in het buitenland.

Om maar te zeggen: investeer in uniek muzikaal talent, niet in de zoveelste grunge-light kloon.

2010 Is niet koud van start gegaan of alle zelfbenoemde experts gaan rond de tafel zitten met als vraag: 'welke band of artiest gaat doorbreken in 2010?' en 'wat is dé muzikale trend voor het komende jaar?' Waarom is Guidje nog altijd een raadsel. Hij bedoelt, wat goed is, komt vanzelf wel bovendrijven en het heeft geen enkel nut om dan te gaan voorspellen of dat ook gebeurt. Toch, Guidje's collega's bij KindaMuzik doen een dappere poging en ook de BBC doet aan voorspellingen. En het moet gezegd, ze doen dat daar verrassend goed. Althans, vorig jaar voorspelden ze de doorbraak van Empire Of The Sun, La Roux, Little Boots, White Lies, Lady GaGa en Florence & The Machine goed, dus dit jaar zullen ze het ook wel goed weten als ze daar de doorbraak voorspellen van Owl City (die single is wel heel erg leuk en momenteel zelfs nr. 1 in de Nederlandse Top 40), Ellie Goulding en Stornoway.

Laat Guidje ook es hip zijn, die laatste band is leuk. Heel leuk. Eerder dit jaar stond de groep in de studio bij Jools Holland en werd ie al erg gelukkig van de debuutsingle Zorbing. In het videoclipje zien ze er maar gek uit, maar hun muziek is een heerlijke, zorgeloze mix van Steeleye Span en Belle & Sebastian. Tweede single Unfaithful haalt het niet bij Zorbing, maar is ook erg sterk. Dit weekend staat de groep (vernoemd naar een havenplaats in de Schotse Hebriden waar de bandleden (die uit Oxford komen) nooit zijn geweest) op Eurosonic en damn, wat was Guidje daar graag gaan kijken; zeker nu er voor de komende tijd nog geen verdere optredens aan deze kant van de Noordzee gepland staan. Later dit jaar verschijnt het debuutalbum en dat maakt heel nieuwsgierig. Tot nu toe gaat Guidje zich ook alvast verheugen op ‘de moeilijke tweede’ van Vampire Weekend. Die schijnt heel leuk te zijn, maar of het weer zo leuk wordt als dat zo ontzettend leuke debuut, dat is nog de vraag.

Guidje schreef hier al eerder over wiki pagina's waarop lijstjes met oudste nog levende mensen ter wereld bij worden gehouden. Er is deze internationale ranglijst, waarbij momenteel een 114-jarige Japanse aan de leiding gaat, maar daarop is sinds oktober vorig jaar geen Nederlandse meer vertegenwoordigd. De oudste vrouw van Nederland (tevens de laatste in de 19de eeuw geboren Nederlandse) overleed toen op 112-jarige leeftijd. Sindsdien is het vrij sneu gesteld met Nederland. Dat komt vooral doordat in 2008 én 2009, voor het overlijden van Nêerlands' álleroudste inwoonster, vier andere 110-plussers (in het Engels ook wel supercentenarians genoemd) ook al het loodje legden. Waardoor de oudste Nederlander een dame van slechts 107 is. Hoe staat het dan met de stokoude Nederlandse knarren, als je op de lijst van de Engelstalige wiki pas vanaf 110 jaar mee telt? Gelukkig is er dan nog een Nederlandse wiki pagina en daar is zelfs een overlegpagina van te vinden (die gewoon openlijk toegankelijk is). Dan blijkt dat er een paar Nederlanders zijn die hele lijsten bijhouden van alle 105-plussers. En dan lees je dat Nederland per 1 januari 2009 62 inwoners van 105 jaar en ouder had, terwijl het totale aantal honderdplussers op die datum rond de 1633 (een ruwe schatting uit het hoofd) bedroeg. Om maar aan te geven hoe klein de kans is dat iemand van honderd ook de nóg meer respectabele leeftijd van 105 haalt. Nog opvallender is het volgende feitje. De oudste Brabantse woont in Eindhoven (maar is geboren in Gestel) en zij is geboren op 3 maart 1903. Grappig genoeg deelt ze die geboortedatum met twee andere hoogbejaarden. Met andere woorden: er zijn op dit moment drie mensen in leven die alle drie op 03-03-'03 zijn geboren. De kans dat dát gebeurt is, gezien het zo geringe aantal 105-plussers, wel héél klein. Toeval bestaat niet.

Overigens telt Nederland eind deze week (bij leven en welzijn, dat wel) dertien 107-jarigen en begin februari worden de twee oudsten op de lijst zelfs 108. De jonge aanwas is er, dus hopelijk telt Nederland over een paar jaar wel weer mee in de wereld van supercentenarians.

Een 10+ voor de special effects, maar wie een diepgravend verhaal wil, kan beter een bioscoopzaal verder gaan kijken. Ga je toch? Verstand op nul en 'genieten' van het visuele spektakel.

Gisteren was Guidje naar Avatar. Hij is niet van de blockbusters, maar ja, het is 3D, dat schijnt bijzonder te zijn, dus dan ga je toch een kijkje nemen. En okee, 3D is ook bijzonder. Het wordt door de filmindustrie gezien als de toekomst en de manier om mensen ook in de toekomst naar de bioscoop te laten blijven komen. Brilletje op en de planten en dieren (de film speelt zich af op een ver afgelegen planeet, Pandora) komen echt tot leven (brilletje moet je na afloop trouwens ook weer inleveren, jammer genoeg). Heel erg mooi gemaakt kortom, als er vijfhonderd miljoen dollar in een film wordt gestoken dan zie je dat er toch wel aan af.

Maar ja, het verhaal is dan flut en dat is jammer. Want regisseur James Cameron mag dan een reputatie opgebouwd hebben van werken met Grote Budgetten (zoals Titanic; hoe zou hij het er vanaf brengen als ie es een low-budget film moet maken?), het verhaaltje is ook net zo oppervlakkig als in Titanic. Het schijnt dat een goed filmscript in één zin samen te vatten moet zijn. In die zin is het script van Avatar heel goed: op een buitenaardse planeet (pardon, het is een maan, maar dat terzijde) wonen de Na'vi, maar de mens wint er ook een steensoort die op aarde miljoenen oplevert en doordat de mens per se steeds meer van die steen wil winnen, wordt de leefomgeving van de Na'vi bedreigd. Zo, daarmee is het verhaal waarmee een film van drie uur is gevuld wel zo'n beetje verteld. Goed, dat gaat dan gepaard met veel geweld en shock and awe en pre-emptive strikes, kortom, een hele hoop bombarie en herrie. Veel herrie. Maar het verhaal is in feite niets meer dan Dances With Wolves meets Lord Of The Rings meets Harry Potter meest Titanic meets Aliens (ook van Cameron) meets The Last Of The Mohicans meets Transformers (en dat is héél erg) meets Total Recall. En dat allemaal met een wel heel moralistische boodschap die je van miljoenen lichtjaren afstand aan ziet komen waardoor je halverwege denkt 'nou, nu ff de vaart erin jongens, want we weten toch wel hoe het af gaat lopen.' Dus tja, dan is er vijfhonderd miljoen besteed aan de film en vraagt Guidje zich aan het einde af 'hadden ze nou niet een paar miljoen extra in dat verháál kunnen steken?'

Aan het einde van de film was de conclusie: 'goh, je kan wel zien waar die vijfhonderd miljoen dollar aan is besteed.'
"Nou, in elk geval níet aan het verhaal."

De Top 2000 is dit jaar verrassend leuk. Dat ie voortaan al vanaf Eerste Kerstdag, 12.00 uur wordt uitgezonden is een hele vooruitgang; de tijd dat je nu 's nachts ging slapen om de volgende morgen te ontdekken dat ze al honderdvijftig platen verder waren, omdat ze er dan zo'n twintig platen per uur doorheen jagen, is nu voorbij. Maar ook wát er in staat, is stukken beter dan voorgaande jaren. Dat er drie prima Radiohead-platen in staan (ja, ook Guidje heeft zo z'n zwakheden) is vooruitgang en dat alternatieve hoogvliegers als Hallelujah van Jeff Buckley (op nr. 51) en Hurt van Johnny Cash (ergens onderin de Top 200) nu hoog in de lijst staan is alleen maar winst. Jammer van al die Shaffy-platen in de Top 100, maar die zakken volgend jaar wel weer terug. Ook leuk: Rob Stenders als presentator. Hij bekent braaf elke dag niet alles te kennen ('ik kende Stop De Tijd van Marco Borsato helemaal niet. Ik ben er net hard om uitgelachen'), al was het niet kennen van Herbert Grönemeyers Mensch wel een beschamend moment (al bekende Stenders achteraf dat het 'een aangename kennismaking' was).

Maar gisteren schoot Guidje ineens een leuke actie voor volgend jaar te binnen. Probeer een satanisch plaatje op nr. 666 te krijgen. Nu staat daar een - met al z'n suikerzoetsappigheid ook vrij duivels - draak van Lionel Richie (Hello), maar dat kan beter. Guidje dacht aan The Number Of The Beast van Iron Maiden (moet ie er wel in gestemd worden), of anders Sympathy For The Devil (Rolling Stones) of Runnin' With The Devil (Van Halen). Helemaal leuk (gristelijke lezertjes kunnen nu beter stoppen met lezen, als ze dat al niet gedaan hebben) zou DC Lewis met Mijn Gebed zijn. Guidje gaat z'n best doen.