Als Guidje, toen hij nog een heel stuk kleiner was es iemand sprak van boven de rivieren, was standaard de eerste vraag 'ben je katholiek?' en de tweede 'vier je carnaval?' Alsof het enige dat boven de grote riolen levende mensen van Brabant en Limburg weten het feit is dat ze hier een wat raar geloof aanhangen en dan één keer per jaar een nog raarder feest vieren (overigens vallen Guidje's ervaringen nog mee; een kennis van 'm had ooit een date en de uit Noord-Holland afkomstige jongen kon z'n weerzin nauwelijks verbergen toen hij in Eindhoven uit de trein stapte. Hij was nochtans wel verbaasd dat men hier al met auto's reed en dat de wegen geasfalteerd waren). Carnaval viert Guidje niet meer. Hij vond het als kind een vreselijk feest (en had/heeft een hekel aan verkleden), heeft in z'n studententijd een paar dappere pogingen gewaagd, maar stond na een paar jaar telkens weer enthousiast meedoen toch in de polonaise terwijl de gedachte 'wat doe ik hier' door z'n hoofd bleef spoken.

Katholiek is Guidje maar half. Dat wil zeggen, z'n ouders waren wel zo pragmatisch om Guidje te dopen want 'dan kan ie later zelf alsnog kiezen of ie ook communie (en de hele rataplan die daar nog achteraan komt) wil doen.' Toen hij eenmaal oud genoeg was om zelf te beslissen of ie daadwerkelijk communie wilde doen, kreeg Guidje visioenen van jongetjes in jurken die functioneerden als misdienaartjes. Nee, dat leek 'm geen aanlokkelijk vooruitzicht. Ach, het zou toch redelijk hypocriet zijn geweest, de enige keer dat ie in een kerk kwam, was als er weer een uitvaart was (de oudere generatie is netjes katholiek, dat dan weer wel). Bij zo'n uitvaartmis behoort de communie tot het standaardrepertoire. Omdat Guidje nooit verder is gekomen dan de doop, mag hij niet meedoen aan dit feestelijke hoogtepunt. Uitgesloten van deelname. Dat vindt hij geen punt. Ook het idee dat je naar voren loopt in de kerk om dan een hostie uitgereikt te krijgen onderwijl je wordt verteld dat dit het lichaam van Christus is, heeft 'm nooit echt aangesproken. Guidje vond het nogal een naargeestig idee en het leek 'm ook niet zo lekker, een stukje uitgedroogd brood in je mond gestopt krijgen.

Nu lopen de kerken hier in het zuiden al decennia leeg, de steden voorop. De kerk in Tongelre zit op zaterdagmiddag en zondagmorgen nog hooguit halfvol en dat is voor zo'n flink stadsdeel toch een vrij belabberde score. Hoe het in de omringende dorpen zit weet Guidje niet, maar zo af en toe sijpelt er wat nieuws door in de grote stad. Dan hoort ie over een stijve pastoor in Asten die wil dat er enkel liturgische zang te horen is bij een uitvaart, of van een ander nog stijver exemplaar in Reusel die de hostie heeft geweigerd aan een prins carnaval die toevallig ook nog 'praktiserend' (vreemde term is dat en bovendien, hoe controleer je het?) homo blijkt te zijn. En al snel bleek het bisdom het daar mee eens te zijn. Sterker nog, ook mensen die hertrouwd zijn zouden niet meer ter communie moeten mogen. De hostie als statussymbool, zo had Guidje daar nou nog nooit tegenaan gekeken. Al is het wel wat bizar dat – zoals NRC in het redactioneel commentaar van gisteren schreef – types als Videla en Pinochet in het verleden toch braafjes de hostie uitgereikt kregen (dat commentaar is geheel terecht, maar het kriebelt ergens ook. Er is boven de grote riolen een soort graagte om te benadrukken hoe achterlijk die katholieken zijn. Snapt Guidje wel, maar wat meer zelfkritiek zou de gereformeerden en protestanten ook sieren. Immers, het is bekend dat katholieken in elk geval heel veel meer lol hebben dan mensen die andere geloven aanhangen).

Morgen staat er een mis op het programma in de Bossche Sint-Jan. Het COC heeft een demonstratie aangekondigd, om te protesteren tegen de flagrante discriminatie van homo's, zoals die twee weken geleden in de carnavalsmis (nota bene een feestelijke bijeenkomst) tentoon is gespreid. Bisschop Hurkmans (dubieuze naam, gezien de recente seksschandalen in de katholieke kerk) heeft al laten weten dit keer de hostie aan helemaal niemand uit te reiken. Dat is wel zo makkelijk. Hoe het ook kan, merkte Guidje vorig weekend nog, tijdens de kerkdienst voor één van z'n laatste oud-tantes, eerder die week op 90-jarige leeftijd overleden. Toen de dienst was aanbeland bij de onvermijdelijke communie, sprak de pastoor de gehele kerk toe en nodigde iedereen uit om naar voren te komen. Ja, iedereen; ook mensen die een ander geloof aanhangen en naar seksuele voorkeuren of het al dan niet hertrouwd zijn, werd niet gevraagd. Een sympathiek gebaar. Zo kan het dus óók. Maar laat het bisschop Hurkmans maar niet horen.

Je kan dan heel de avond wel naar de ingang van de Trêveszaal kijken, maar veel gebeurt er niet. Ja, er wordt wel veel gelekt want ja, er is een oplossing en nee, het is flink ruzie en oja, er is tóch nog een compromis gevonden. Dan vond ie het head first op kamikaze snelheid sleetje rijden (ook wel bekend als skeleton) toch een stuk leuker (het is toch enkel bij de Olympische Spelen dat deze idiote sport op de Nederlandse TV te volgen is). Het komt op Guidje allemaal redelijk onzinnig over; het was al twee jaar geleden bekend dat Nederland in 2010 zou stoppen met de missie in Uruzgan, dus de NAVO heeft alle tijd gehad om een ander land zo gek te krijgen om dan in plaats van 'onze jongens' te gaan. Dus dat de NAVO dan nu zo stomverbaasd is, is vreemd. Guidje hoorde gisteravond Rob de Wijk briezen over hoe schadelijk dit is voor Nederland. Want de Amerikaanse vice-president Joe Biden zou er schande van spreken, Nederland zou niet meer mogen aanschuiven bij de G20 (alsof Nederland daar iets te zoeken heeft) en dat was dan weer heel slecht met zo'n economische crisis. Ergo: je moet vooral lekker braaf met de NAVO meedoen, in tijden van economische crisis. Politiek is soms zo simpel. Blijft overeind dat je niet snapt dat ze bij het CDA tóch nog de brief in overweging wilden gaan nemen. De PvdA wilde nu al nee zeggen, de ChristenUnie wilde best wat langer overleggen, maar de uitkomst stond wat hen betreft toch al vast (nee), dus je moet dan toch wel een complete autist of anderszins volslagen incapabel zijn door tóch door te drammen over 'in Uruzgan blijven.'

Guidje heeft de volgende theorie. Gladakker Maxime Verhagen heeft doodleuk met de NAVO overlegd dat hij de andere leden van het kabinet wel zou overtuigen. Type machtspoliticus heeft die ongetwijfeld gedacht dat de PvdA 'wel weer zou draaien.' Leuk voor hem en het CDA want dan hadden ze twee keer profijt: én Nederland bleef in Afghanistan én ze konden bij het CDA weer lekker smalen over Wouter Bos en z'n PvdA, dat het zulke enorme draaikonten zijn. Zie je wel: niet te vertrouwen, die PvdA'ers. Bovendien was het leuk voor Verhagen zelf, want mócht z'n politieke carrière aan een prematuur einde komen, dan kan ie altijd nog aan de slag als secretaris-generaal bij de NAVO. Had Verhagen even misrekend dat Bos alle rotstreken van CDA-huize dit keer definitief zat was en één keer z'n poot stijf hield. Daar hadden ze dan weer niet aan gedacht bij het CDA. En als je dan nog een capabele premier hebt van het kaliber Den Uyl, Lubbers of Kok, dan kan je de schade nog beperkt houden. Maar als je zo'n volslagen idioot hebt als Balkenende (wiens core business het is om te sms'en met Jan Smit of bij de Olympische Spelen op de tribune te gaan zitten juichen, terwijl Bos in Nederland de economische crisis probeert te bestrijden), dan heb je een probleem. Een Groot Probleem.

Het mooiste van de val van het kabinet is dat Nederland nu éindelijk van Balkenende af is. Want nu pas lijkt Het Nederlandsche Volk door te hebben dat het juist de (inmiddels ex-)premier zelf is die voor deze val (en alle andere crises) verantwoordelijk is. Bij Balkenende I kon hij nog de schuld aan de LPF geven, bij Balkenende II was D66 de hoofdschuldige (zogenaamd he, Guidje is ervan overtuigd dat het allemaal op het mismanagement van JP is af te schuiven). Dat Balkenende III doodleuk als rompkabinet doorregeerde, terwijl dit staatsrechtelijke novum toch op z'n minst onwenselijk was, werd gemakzuchtig weggewuifd want 'we zijn in oorlog.' Diezelfde oorlog waar Balkenende IV nu grappig genoeg over struikelt en diezelfde oorlog die keihard is misbruikt door politici van CDA-huize. Nee, Guidje hoorde afgelopen dagen heel veel Nederlanders smalen over Brokkenpiloot Balkenende. Eindelijk eens wraak voor die belachelijke leugen van Bos als Draaikont. Guidje zag Balkenende toch horten en stoten en stuntelen en draaien toen het rapport van de commissie-Davids bekend werd gemaakt. Normen en waarden zeker, maar als het erop aan komt, veegt meneer liever z'n eigen straatje schoon. Guidje hoorde gisteren Felix Rottenberg over Verhagen zeggen 'ja, dat is een katholiek, die houden wel van een leugentje om bestwil.' Balkenende is geen katholiek, maar gods allemachtig, z'n leugenachtigheid is er niet minder om.

En nu hebben we over een paar maanden nieuwe verkiezingen. Alwéér. De media (en Wilders zelf) zullen het er wel weer constant over hebben dat Wilders 'de grootste' kan worden, maar Guidje zegt hierbij: dat gaat niet gebeuren. De PVV wordt niet de grootste, want De Grote Geblondeerde Leider gaat z'n hand overspelen (hij is al maanden niet meer de grootste in de peilingen. Bovendien is ie op z'n retour; enkel bij Maurice de Hond doet ie het nog goed, maar die kan niet peilen), het CDA kan met het démasqué van Balkenende eindelijk worden weggestreept, evenals de VVD van Mark Rutte. Alexander Pechtold en z'n D66 komen al maandenlang niet boven de twintig zetels in de opiniepeilingen en GroenLinks en de SP schommelen al tijden rond de tien à vijftien zetels. En dus voorspelt Guidje hierbij, het volgende kabinet heeft als naam Bos I. Omdat de PvdA alweer een paar maanden aan het stijgen is in de peilingen. En omdat de bewering dat wie breekt, betaalt, complete nonsens is (zo bleek uit een leuk item in Nova, eerder deze week). En omdat de grootste partij dit keer zo rond de dertig zetels uit zal komen. Dan hoeft de PvdA er 'maar' tien bij te krijgen. Goed, Guidje stelt wel een paar voorwaarden: de campagneslogan moet 'een stem voor het CDA is een stem voor de PVV' worden en het is het állerveiligste als Mariëtte Hamer de komende maanden in de gangkast wordt opgesloten, maar dan komt alles goed.

Weet waar u dat als eerst hebt gelezen.

Het is niet dé Teletekst pagina die Guidje dagelijks tot in den treure bestudeert (hoewel het met al die sneeuw altijd wel weer leuk is om te weten dat het in Sydney 36 graden is), maar ook hem vielen deze bizar hoge temperaturen op. Goed, de weerpagina's op NOS Teletekst waren sowieso de afgelopen week al subtiel aangepast. Op het roemruchte '704' worden de zon of regenkans in steeds gedetailleerdere percentages aangegeven. Leuk hoor, maar het verschil in een regenkans tussen 70 of 75% ontgaat Guidje een beetje. Maar dat er tegenwoordig temperaturen van 46 graden in Sydney worden gemeten, evenals in Johannesburg en Tel Aviv, vindt hij toch wel indrukwekkend. Zeker als je ervan uitgaat dat het in de Australische miljoenenstad op het moment van het weerrapport tien uur later is (dus 20.00 uur 's avonds). Maar de hoge temperatuur in Bangkok spant toch wel de kroon: 66 graden! Even ter vergelijking, de hoogste temperatuur die ooit op aarde is gemeten, was 57,8 (of 58,7; de meningen zijn verdeeld) graden Celsius. Dat was in de schaduw en die temperatuur werd in 1922 bij Al Aziziyah in de Sahara gemeten. Er mag dus met recht gesteld worden dat er in Thailand sprake is van een hittegolf die z'n weerga niet kent. Maar wat wellicht een plausibelere verklaring is: zouden de temperaturen in Fahrenheit zijn doorgegeven?

Een collega vertelde me vorige week nog: 'lees jij wel eens de Volkskrant? Want ik bladerde die krant laatst eens door en het viel me op dat dat zo'n rechtse krant is geworden.' Dat was Guidje inderdaad al eerder opgevallen en hij heeft hier al meerdere malen z'n ongenoegen over geuit. Maar ja, er zijn geen andere 'linkse' ochtendkranten (of het moet het lokale sufferdje zijn en dan heeft Guidje nog liever de Volkskrant, alleen beperkt ie zich bij het lezen voortaan enkel tot de bijlages). Hoe het ook kan, een kwalitatief goede krant maken zonder de eigen grondbeginselen te verloochenen, bewijst NRC Handelsblad. Vandaag weer gelachen als op de Achterpagina een werkelijk briljante parallel wordt getrokken van het Israël-Palestina conflict, maar dan verplaatst naar de fictieve situatie Frisia-Nederland. Guidje vindt dat wel leuk, omdat hierin voor de gemiddelde Nederlander eens goed duidelijk wordt gemaakt hoe het er de afgelopen decennia daadwerkelijk aan toe is gegaan (en gaat) in het Midden Oosten. Ruiter Janssen, de initiatiefnemer achter dit artikel, heeft zich laten inspireren door een fragment uit het boek Het Zijn Net Mensen, van Joris Luyendijk. Die kreeg op zijn beurt al de toorn van de pro-Israël lobby over zich heen toen hij in z'n veelgeprezen boek weliswaar kritiek op de islamitische staten in het Midden Oosten had, maar ook op Israël. En dag mag/kan nu eenmaal niet, aldus de pro-Israël lobby. Nu heeft de redactie er voor de zekerheid maar bij vermeld dat dit artikel 'de Palestijnse kijk op het conflict' betreft, maar Guidje vermoedt dat Ronny Naftaniël en collega CIDI-leden subiet in de pen zijn geklommen. Dat wordt de komende dagen weer een heftige briefwisseling op de opiniepagina.

Het leuke is dat het artikel ook online is terug te vinden; dus ook te lezen voor niet-abonnees.

Dan denk je 'die winter zit erop' - althans, die ellende met sneeuw waar je met geen mogelijkheid met je fietsje doorheen kan ploegen, krijg je na drie eerdere periodes dat er bergen sneeuw liggen er nóg een pak sneeuw overheen. Nee, toen Guidje gisteravond om 20.00 uur naar huis fietste van de Belastingdienst zakte de moed 'm toch danig in de schoenen. Vandaag blijkt een groot deel van de sneeuw alweer opgeruimd, dus hij is nu weer een stuk hoopvoller gestemd. Nog een weekje of wat en dan zou het moeten gaan dooien en daarna is het alweer bijna maart. Maar Guidje blijft voorzichtig: nooit te vroeg juichen. Enfin, hij dacht dus dat de winter er wel op zat en hij z'n winterpret woordzoeker wel stilletjes aan de andere puzzels op z'n site toe kon voegen. Maar als er toch nog wat wits ligt, kan ie er wel wat meer ruchtbaarheid aan geven. Daar komt nog bij dat ie in een zweem van inspiratie enkele dagen geleden op z'n werk een lijst maakte met woorden die met carnaval te maken hebben. Guidje had niet gedacht daar een hele woordzoeker mee te kunnen vullen, maar niets is minder waar. En dus heeft Guidje nu zelfs een carnavalspuzzel, voor de zuiderlingen onder u.

Donderdag viert de oudste inwoner van Nederland haar verjaardag. Drie hiep hiep hoeraatjes en een taart met 108 kaarsjes voor de geboren Friezin maar in Peize, Drenthe woonachtige Wytske van Dijk-Meindersma dus. Helaas is de pers niet welkom op het (niet al te grote) verjaardagsfeest en wordt het feestje in besloten kring gevierd. En uit privacy overwegingen doet het verzorgingshuis waar de jarige woonachtig is ook al geen mededelingen over de gezondheid van de dame. Jammer, maar begrijpelijk. Ook jammer dat het feest alleen voor intimi is, want je verlangt toch stiekem terug naar de tijd van de struise Drentse Hendrikje van Andel-Schipper, waar journalisten, fotografen en cameramannen elk jaar weer een gebakje mee mochten komen eten. De afgelopen jaren was het toch al behelpen met de vorig jaar op 112-jarige leeftijd overleden Grietje Jansen-Anker die ook al niks wilde weten van festiviteiten. Zelfs de burgemeester was niet welkom; ze vond haar hoge leeftijd 'geen prestatie.' Onder honderdplusadepten (zoals Guidje) wordt zoiets natuurlijk bijzonder spijtig gevonden, te meer het toch al zo moeilijk is om een lijst bij te houden van alle inwoners van 105 jaar en ouder. En erger nog, er doemt nu een Groot Mysterie op. Want een andere fan van honderdplussers kwam met het volgende bericht. Schokkend, maar fascinerend nieuws! Er zou een mysterieuze 108-plusser zijn die al die jaren aan de aandacht van de media is ontsnapt. Guidje stelt voor een opsporingsbericht uit te vaardigen: wie is deze inwoner? Het enige dat we weten is dat deze persoon geboren is in de tweede helft van 1901 en (mogelijk) in Den Haag woonachtig is.

Guidje die niks over het Nationaal Songfestival blogt? Juist in het jaar dat Nederland besluit het allerslechtste liedje door de allerslechtste soliste aller tijden in stuurt (en dat had Guidje na de Toppers van vorig jaar niet meer voor mogelijk gehouden)? Nee, dat kan niet, dus probeert Guidje het even in te halen. Kort dan. Want Belg Lectrr denkt blijkbaar dat zijn thuisland het er wel goed vanaf gaat brengen bij het Songfestival. Maar er is geen groter vermaak dan leedvermaak, en dus maakte hij deze geslaagde grap.

Stel: je wilt een aanslag plegen in Nederland. En dat je denkt 'goh, ik kies een trein uit, dat zal wel een spectaculaire explosie geven.' Dan kies je sowieso eerst een trein die in elk geval langs een groot station komt (dus Utrecht, Den Haag of Amsterdam) en niet een intercity tussen Roosendaal en Zwolle (welke belangwekkende stations liggen daar nu aan? Breda? Oss? Of Arnhem, dat al bijna tien jaar in verbouwing is?). En als je dan een bom plaatst, dan ga je natuurlijk niet in een lang wit gewaad door de trein lopen, Allah aanroepen en tegen alle passagiers zeggen dat er een bom ligt. Nee, dan plaats je die bom en kijk je van een afstandje rustig toe. Maar qua ophef kan het natuurlijk niet beter dan dit. Maximale publiciteit, maar niet al te grote gevolgen. Nouja, het treinverkeer rond Den Bosch is een halve dag ontregeld en helikopters houden het station nauwlettend in de gaten. Dat is dus een goede tip voor Bin Laden en consorten: niet een échte aanslag plegen, maar vooral heel erg doen alsof. Ook dan is Nederland al helemaal in paniek. En toch jammer voor alle Wilders-adepten die stilletjes hoopten op een aanslag, zo'n kleine maand voor de gemeenteraadsverkiezingen. Het ging slechts om een 'verwarde man.' Maar daar zijn er tegenwoordig nogal veel van in Nederland.

Gisteren was Guidje (samen met Diederick die, als de transfer volledig rond is, waarschijnlijk binnenkort lid is van z'n pubquiz teampje D-Generation) heel de dag in Rotterdam, om voor het vierde achtereenvolgende jaar filmpjes te kijken op het Internationaal Filmfestival. Dit jaar stonden er vier stuks op het programma. Te beginnen met het costaricaanse Agua Fría De Mar. Het is feest in één van de megagrote zalen van de Rotterdamse Pathé, want de film heeft de avond ervoor een Tiger Award in ontvangst mogen nemen. Leuk voor de regisseuse, die bij de vertoning aanwezig is en nogmaals in het zonnetje wordt gezet. Of het publiek het met die prijs eens is, valt nog te betwijfelen, want de film komt in de Top 100 van favoriete films van de festivalbezoekers niet eens voor. Guidje snapt wel waarom. Camerawerk en beelden zijn weliswaar mooi, iets dat ook gedeeltelijk komt door de prachtige locaties, maar de acteerprestaties zijn matig en het verhaal is te dun om de volle (toch slechts) tachtig minuten te boeien. Overigens zag Guidje nooit eerder een film die voorafgegaan werd door een bijna onstuitbare reeks aan logo's van filmfondsen die hun financiële bijdrage aan de totstandkoming van deze film hadden gegeven.

De tweede film van de dag is van de Roemeense regisseur Corneliu Porumboiu, in Nederland vooral bekend van z'n vorige film 12:08 East Of Bucarest. Ook Police, Adjective heeft veel prijzen gewonnen en ook deze film komt niet voor in de Top 100 van publieksfavorieten. Wat Guidje betreft onterecht, want het is een weliswaar wat trage film met soms tergend lange en saaie scènes, maar die saaiheid is tegelijkertijd heel functioneel; het dient ter illustratie van de ultrasaaie job van een jonge politieagent die een puber moet spioneren die – schrik niet – blowt. Iets dat de politieagent volstrekt belachelijk vindt. De film kabbelt daardoor wel iets teveel voort, maar de slotscène, als het tot een confrontatie tussen de agent en zijn baas komt, is zeer geslaagd. Nog meer Oost-Europese cinema is er met de derde film van de dag, het Georgische Street Days. Dat is een aardige film, maar de acteerprestaties zijn niet geweldig. Je kan het de regisseur niet kwalijk nemen; het is voor de allereerste keer dat er in Rotterdam een Georgische film wordt vertoond en na afloop vertelt de regisseur in een Q&A dat er in z'n thuisland maar twee films per jaar worden gemaakt. En dat de acteerprestaties van de hoofdrolspeler niet briljant zijn, heeft ook een reden: de acteur die eigenlijk de hoofdrol zou spelen, vertrok vlak voor de opnames pardoes naar het buitenland om te acteren in een Duitse speelfilm. Vermoedelijk veel lucratiever.

Toch is het leuk om films te zien die zich in schijnbaar cinematografische uithoeken als Costa Rica, Roemenië en Georgië afspelen. Al steekt het resultaat schril af bij een flitsend gemonteerde, grappige en nogal gelikte film als Les Barons dat, heel aardig gevonden, omschreven wordt als de Waalse Shouf Shouf Habibi. Goede grappen, leuk verhaal en daarmee ook een echte publieksfilm. Geen wonder dat ie later in het jaar in de Nederlandse bioscopen zal verschijnen. Het zou zomaar een hit kunnen worden.

Larry Gopnik. Een paar duizend jaar eerder had ie Job geheten.

Zaterdag is Guidje heel de dag op het filmfestival in Rotterdam, maar eerder deze week ging Guidje alvast naar de nieuwe film van z'n favoriete regisseur. Of beter gezegd, regisseurs. Want sinds enige tijd is Guidje nogal weg van het oeuvre van de broertjes Joel en Ethan Coen. Goed, hij heeft nog niet alles gezien, maar als hij alleen al kijkt naar hoeveel 'Coens' (drie: No Country For Old Men, The Big Lebowski en O Brother, Where Art Thou? En hoewel Burn After Reading bijvoorbeeld ontbreekt, vindt hij die ook heel erg leuk) er in zijn persoonlijke Film Top 10 staan, dan vermoedt ie dat ook de rest van de films toch op z'n minst interessant zijn. Vreemd genoeg draaide A Serious Man, het nieuwe meesterwerk van de Coens (met een karrenvracht aan volstrekt onbekende acteurs en dat terwijl na het eclatante succes van No Country For Old Men heel Hollywood aan hun voeten lag), in de lokale Pathé enkel doordeweeks op onhandige tijdstippen ('s middags of om 18.00 uur 's avonds), dus werd er uitgeweken naar de Tilburgse Cinecitta (in de trein zitten om naar een film te kunnen, dat heeft Guidje, afgezien van filmfestivals, nog nooit gedaan).

Maar leuk was het weer. Dat klinkt raar, als je bedenkt dat de hoofdpersoon, ene Larry Gopnik, de ene na de andere ramp te verwerken krijgt. Een korte opsomming: z'n vrouw wil van 'm scheiden, z'n dochter steelt z'n geld, een vaste aanstelling als docent op een universiteit is hoogst onzeker, z'n (bij hem inwonende) broer houdt zich bezig met (in Minnesota illegale) zaken als sodomie en gokken, z'n zoon houdt zich liever bezig met blowen en Jefferson Airplane dan met de voorbereiding op z'n bar mitswa, een student probeert hem om te kopen, de buurman pikt een deel van z'n gazon in, de rekeningen stapelen zich op en tot overmaat van ramp is de Gopniks gezondheid ook niet helemaal jofel. Een collega raadt Gopnik aan om eens te rade te gaan bij een rabbi, want 'wij joden hebben die geweldige traditie om op terug te vallen, om zaken die we niet snappen, te kunnen doorgronden.' Ze zegt het zonder een spoor van ironie, maar bij de Coens moet niets al te serieus worden genomen. Met de goedbedoelende rabbi's raakt Gopnik van de regen in de drup: de eerste komt niet verder dan enkel platitudes, de tweede vertelt een verhaal dat ie al honderden keren heeft verteld en met de derde kan Gopnik met geen mogelijkheid in contact komen. Arme jongen, denk je dan, en bovendien genoeg materiaal voor een melodrama, maar bij de Coens is zoiets uitermate grappig.

Het enige dat Gopnik – maar noem dat maar eens het enige – wil weten is waarom nu net híj alle ellende op z'n bord krijgt. En dat is een referentie naar de bijbelse figuur Job, die ook een en al rampspoed overkomt en zich vertwijfeld afvraagt waarom hem dit moet overkomen (om maar aan te geven, wie het verhaal van Job kent, zal dan ook veel zaken bekend voorkomen). Het is tevens de eerste film van de Coens waarin de eigen joodse achtergrond een rol speelt. Niet dat iedereen in de eigen gemeenschap overigens zo blij was met de grappen. Een enkele joodse recensent verweet de broers zelfs zelfhaat, want er werd gespot met het geloof en daarnaast, die joden in de film hadden wel heel dikke neuzen. De Coens antisemitisme verwijten is een gotspe; er wordt wel wat gespot met het geloof, dat is alles (al zou, Guidje noemt es een omstreden figuur, Mel Gibson niet zijn weggekomen met zo’n film). Zelf moesten de broers wel lachen om die kritiek, vooral de opmerking over de grote neuzen vonden ze erg geestig. En veel kritiek weten ze te pareren met een mededeling op de aftiteling van de film: 'No Jews were harmed during the making of this film.'

Owja, in de film zit één merkwaardig anachronisme. Terwijl de film zich afspeelt in 1967, wordt er in de film gesproken over twee albums die pas in 1970 uit zijn gebracht: Santana's Abraxas en Cosmo Factory van Creedence Clearwater Revival.