Quiz show

Afgelopen week kreeg ik een e-mail van Show me the Money. Opvallend, omdat de quizmakers de afgelopen maanden schitterden door niet-reacties. Om het geheugen even op te frissen, op mijn vorige blog schreef ik al eens over deze televisiequiz. Hoe ik vorig jaar een e-mail kreeg dat de makers op zoek waren naar duo’s die graag mee wilden doen, dat Frances en ik ons opgaven, maar dat we helaas niet mee mochten doen. Vervolgens heb ik geen aflevering van de show gezien; immers, een show die me niet goed genoeg acht om mee te doen, verdient me ook niet als kijker. Maar ik vernam in de media dat het niet zo’n succes was, iets dat vooral op het conto van de deelnemers geschreven kon worden die niets bleken te weten. Dat vond ik wat merkwaardig, omdat ik toch wel zo onbescheiden ben om te denken dat Frances en ik heel goed zouden zijn geweest.

Hoe naïef was ik om dat te denken. Bij Beau van Erven Dorens willen ze helemaal geen goede quizspelers of mensen die iets weten. Ze willen jonge mensen die leuk overkomen, maar vooral niet overlopen van teveel intelligentie, vermoedelijk omdat de tere zieltjes van de SBS6-kijkers hierdoor gekwetst zouden kunnen worden. Maar goed, het seizoen zat erop, ik ontving wederom een oproep voor nieuwe kandidaten, dus ik stuurde een e-mail. Misschien was het in de redactie opgekomen dat het ook best leuk kan zijn om naar quizdeelnemers te kijken die wel iets weten, in plaats van die nono’s die zichzelf avond na avond belachelijk maakten? Ze moesten ons inschrijfformulier nog ergens hebben liggen. Ik kreeg geen reactie. Een paar weken later stuurde ik er een e-mail achteraan. Ik wilde me best opnieuw inschrijven indien nodig, maar ze hadden onze inschrijving nog liggen, dus dat moest toch geen probleem zijn om die even uit het archief te vissen. En wederom: geen reactie.

Deze week kreeg ik dus eindelijk wél weer een e-mail van de redactie. Nu zochten ze mensen om in het publiek te zitten. Klapvee dus. Mooi is dat: als je je als kandidaat opgeeft word je afgeserveerd, maar je krijgt wel nog een e-mail waarin je hartelijk wordt uitgenodigd om te gaan juichen, klappen en roepen; uiteraard op commando.

Toevallig zapte ik gisteravond voorbij The Price is Right. Ja, ik weet dat het al een tijdje op TV is, maar ach, je mist wel eens iets. Bovendien staat mijn televisie vastgeroest op de BBC. Enfin, het publiek zat vol jonge gasten. Vooruit, er zat ergens een verdwaalde dertigplusser (ja, dan ben je bij de commerciëlen al bejaard en melaats) tussen, maar natuurlijk werden die niet ‘spontaan’ gekozen om mee te spelen in dit Eddy Zoey vehikel. Ik ben hierna afgehaakt. Immers, als ik als kijker niet serieus genomen wordt, wie ben ik dan om te blijven kijken? Maar ineens begreep ik waarom dit programma niet langer Prijzenslag heet, maar waarom het nu door het leven gaat als The Price is Right. Die oorspronkelijke titel is natuurlijk hopeloos uncool en het gaat er bij de commerciële zenders om vooral jong en hip over te komen; dát is de kijker die ze willen trekken.

Toch was ik bij de publieke omroep recent ook onaangenaam verrast. Ik zat naar Een Tegen 100 te kijken en zag hoe uit drie overgebleven spelers de computer één kandidaat zou kiezen. Vlak ervoor had één van die drie deelnemers verteld dat hij vader van een drieling is. Ik zat thuis op de bank en zei hardop tegen mezelf ‘drie keer raden wie de computer nu uit gaat kiezen’. U mag niet meer raden, inderdaad, de vader van de drieling. Als de computer spontaan kiest is de kans één op drie, maar het bevestigde een vermoeden dat ik al langer heb: die computer is niet helemaal koosjer. Want al seizoenen lang is de regel: heeft er net een man naast Caroline Tensen gestaan en kán de computer een vrouw kiezen, dan kíest die computer een vrouw, ook al is het de enige vrouw tussen twintig mannelijke kandidaten. Daarnaast kiest de computer voor een goede mix van jongere en oudere spelers. Toegegeven, dat de computer spontaan zou kiezen is mijn interpretatie. Je kan die ongetwijfeld zo instellen dat ie op leeftijd, op geslacht of op het al dan niet vader van een drieling zijn selecteert. Als ze bij de redactie echt verrassende keuzes wilden maken, zouden ze ook best een nieuwe kandidaat kunnen kiezen door middel van lottoballen.

Ik krijg als quiznerd wel eens de vraag of ik van het quizzen niet mijn werk kan maken. Mijn standaardreactie is dat dit in Nederland niet kan. Er gaat te weinig geld om in het wereldje om er fatsoenlijk van te leven en dan laat ik nog buiten beschouwing dat er veel betere spelers zijn dan ik. Maar bovenal wordt het in Nederland niet op prijs gesteld als je als quizdeelnemer iets weet. Want als al die quizmakers hun kandidaten daadwerkelijk op kwaliteit zouden selecteren, dan zou er wel degelijk meer dan genoeg geld omgaan om een professionele carrière als quizzer te ambiëren. Zoals dat bijvoorbeeld in het Verenigd Koninkrijk wel kan. Maar zolang redacties enkel op zoek zijn naar jongens en meisjes die de dertig nog niet gepasseerd zijn en vooral popie jopie overkomen, moet ik me beperken tot Per Seconde Wijzer, Twee voor Twaalf en Met het Mes op Tafel.

Het bracht me op een idee. Bij de eerstvolgende uitnodiging voor een quiz die ik krijg, schrijf ik me in en verzin ik alle antwoorden op het inschrijfformulier. Ik vul in dat ik gek ben op stappen, nooit een boek lees en mijn favoriete film Shrek is, dat ik alles weet van auto’s, elk weekend minimaal drie one night stands heb en dat het mijn grootste droom is om puissant rijk te worden. En ik ben pas 25 jaar oud. Wat natuurlijk ook allemaal wáár is, want nergens op zo’n formulier staat dat ik het volledig naar waarheid in dien te vullen. Ik zou ook gek zijn om dat te doen; één van de zaken die op al die inschrijfformulieren wordt gevraagd is ‘waar weet u niets vanaf?’ Als ik dat correct in zou vullen, weet ik al over welk onderwerp de tienduizend euro vraag gaat.

Of ik word BN’er. Dan mag je zonder problemen meedoen aan Wie is de Mol?, Heartbeat Vips, De Slimste Mens of Fort Boyard. Als je dan al iets wint is het voor het goede doel, maar dat heb ik er graag voor over. Ik heb toch nog nooit aan een quiz meegedaan enkel om de hoofdprijs. Echt waar.

This entry was posted in Media, Quizzen and tagged , , , , . Bookmark the permalink.