Tien keer Record Store Day

Morgen is het Record Store Day. Een feestje om de lokale platenboer een financieel hart onder de riem te steken. Ik ben sinds 2010 vrijwel elk jaar van de partij geweest. Die eerste keer was dat nog een kleinschalig feestje: twee bakken met releases op vinyl (zelfs een enkele cd) op een tafel tegenover de kassa, meer was het niet. In de jaren erna werd het steeds drukker en daarom heb ik een paar edities overgeslagen. Ik hield niet van het benauwde en drukke van dat toch al zo kleine platenzaakje dat ik frequenteer.

Sinds een paar jaar heeft m’n platenzaak een ingenieus systeem waarmee eventuele vechtpartijen worden voorkomen (niet dat die er waren) en dus ben ik weer van de partij. Elk jaar sta ik rond 7.30 uur voor de deur en dan ben ik zeker niet de eerste, meestal staat er al een man of zes à zeven. Dat zijn vaak dezelfde gezichten, dus het voelt inmiddels als een soort reünie, waarbij je op slinkse wijze probeert te achterhalen of diegenen die vóór jou arriveerden niet toevallig op het door jou zo felbegeerde plaatje azen, onderwijl hopend dat de platenzaak voldoende exemplaren heeft ontvangen.

Ik speelde al een paar jaar met het idee om tien Record Store Day-releases uit te lichten in een blogje. Dit zijn natuurlijk niet de tien beste releases. Dat zijn die obscure vinyl singletjes waar 250 exemplaren van geperst zijn – dat werk. Nee, dit zijn de tien releases van negen edities van Record Store Day die me om de een of andere reden bij zijn gebleven. Sommige draai ik zelfs nog regelmatig.

Franz Ferdinand – Covers EP (2010)

Ik bekeek het programma van London Calling in 2003 en zag Franz Ferdinand staan. Nooit van gehoord. Een paar weken later was ik in Engeland en was ik getuige van de hype. Pardon, De Hype. Ik kocht de eerste ep Darts Of Pleasure en zag ze in het (veel te kleine) bovenzaaltje van Paradiso. Franz Ferdinand was gaaf. Een paar maanden later zag ik ze opnieuw, in de Vera in Groningen, tijdens Eurosonic. Wat een tof optreden was dat. Ik was fan.

Op zich heeft Covers EP niet zoveel om het lijf en ik zou deze plaat allang weer vergeten zijn, ware het niet dat het me lang heeft geduurd om het exacte toerental uit te vogelen. Bij een ep is dat doorgaans 45 toeren, maar dat klonk niet. Nouja, soms wel, soms niet. Maar 33 toeren werkte ook niet altijd prettig. Pas recent vond ik op Discogs de oplossing: kant a is geperst op 45 toeren, kant b op 33 toeren. Een gebbetje, typisch Record Store Day.

Villagers – Live at the Workman’s Club (2011)

De eerste keer dat ik Villagers zag was op London Calling. Ik was niet onder de indruk. Ik was daarin, gezien de lovende recensies die ik na afloop las, de enige. Toch, ik vond de liedjes gekunsteld en niet overkomen. Ik dacht dat de songs beter uit de verf zouden komen zonder alle productionele opsmuk, of begeleiding van een band.

Omdat m’n kennismaking met Villagers niet al te best was, twijfelde ik aanvankelijk bij deze lp. Maar Live at the Workman’s Club bleek juist de ideale instapplaat voor Villagers. In feite is het een soloplaat van frontman Conor O’Brien (die toch al in z’n eentje Villagers is). De zanger heeft alleen begeleiding van gitaar of piano en daardoor komen die kleine liedjes veel beter uit de verf; precies zoals ik ze wil horen. Komt nog bij dat O’Brien weergaloos in vorm was op deze avond, wat een intieme en bij geestige live-lp opleverde. Na het draaien was ik alsnog fan (check ook het prachtige album Darling Arithmetic). En dat allemaal op basis van een Record Store Day release.

2 Many DJ’s – As Heard On Radio Soulwax Pt. 2 (2012)

Van alle Record Store Day releases in m’n collectie is dit vermoedelijk de obscuurste; er zijn niet meer dan tweehonderd exemplaren van geperst. Dat is te merken aan de prijzen die op internet voor een exemplaar worden geboden: die lopen op tot tachtig euro. Niet dat ik mijn dubbel-lp van de hand doe; ik speculeer niet met vinyl. Maar daarnaast vind ik dit een veel te leuke mix van de broertjes Dewaele. Van Peaches naar The Velvet Underground en van The Breeders naar New Order: het gaat alle kanten op. De mix van Destiny’s Child Independent Woman en Dreadlock Holiday van 10cc is zelfs nog een alternatief hitje geworden.

Het clearen van alle samples zorgde indertijd voor de nodige problemen. Voor de hoes gold hetzelfde. Oorspronkelijk stond op de hoes een foto van Elton John die twee vingers opsteekt. Om problemen met de rechten te voorkomen fotoshopte de ontwerper een papieren zak over Johns hoofd. Ook dan wilde de fotograaf niet dat de foto werd gebruikt, en dus werd de volledige foto getipp-ext; de papieren zak uitgezonderd.

Nick Drake – Nick Drake (2013)

Nick Drake is me dierbaar. De drie albums die hij bij leven uitbracht, Five Leaves Left, Bryter Layter en Pink Moon draai ik nog geregeld en laatst keek ik nog op Joetjoep de hartverscheurende documentaire A Skin Too Few terug. Dat de platenmaatschappij begin jaren zeventig heeft geprobeerd Drake ook in Amerika door te laten breken was me niet bekend, maar voor die gelegenheid stelde Island een compilatie samen met de beste tracks van de eerste twee lp’s. Om onduidelijke redenen is die lp nooit in de handel gekomen. Die omissie werd in 2013 ingehaald, al hebben de makers wel de lelijke gaten in de hoes, in de seventies in de originele release gestanst om illegale verkoop te voorkomen, gereproduceerd. Geen nieuwe muziek, maar alles van Nick Drake is en blijft prachtig.

Tame Impala – Live Versions (2014)

‘Neem je die mee?,’ vroeg de jongen die naast me stond bij het doorspitten van de bakken met Record Store Day releases.
‘Ik vrees van wel,’ antwoordde ik.

Wie op Record Store Day een felbegeerd exemplaar van z’n keuze wil bemachtigen moet goed beslagen ten ijs komen. Vooraf even online checken hoe de hoes eruit ziet bijvoorbeeld. Daardoor had ik Live Versions snel uit de bakken gevist.

Zoals wel vaker bij Record Store Day releases gingen nogal wat tegenstrijdige berichten over deze lp de ronde. Sommige exemplaren zouden op gekleurd vinyl zijn geperst, andere op ‘gewoon’ zwart vinyl. Sommige zouden geleverd worden met downloadcode, andere weer niet. Ik had geluk: mijn Live Versions kwam op groen doorschijnend vinyl én met downloadcode. Pas veel later begreep ik dat dit voor alle Europese versies van Live Versions geldt.

Arcade Fire – Ready To Start / Sprawl II (Mountains Beyond Mountains) (2012)

Ik heb het niet zo op remixen. Je moet er eigenlijk van uit kunnen gaan dat de beste versie van een song de originele release is. Een remix voegt daar weinig aan toe. Hetzelfde geldt voor Sprawl II (Mountains Beyond Mountains) op The Suburbs – het magnum opus van Arcade Fire; het was enige tijd de meestgedraaide song op m’n iPod. Geen idee waarom ik dan deze 12″ heb gekocht, misschien was de reden júist dat ik Sprawl II (Mountains Beyond Mountains) zo goed vond. Ook een mindere remix is dan acceptabel. Ik heb er geen spijt van, want de remix van Damian Taylor is beter dan het origineel. Echt. De productie is opgeschroefd, met een iets hardere bas die heerlijk door de huiskamer dreunt (sorry, not sorry buren). Iemand op Discogs omschrijft het als ‘Depeche Mode meets Bat For Lashes in an especially bad mood. It’s dynamite.’ Dat is allemaal waar.

Fleetwood Mac – Tusk (2016) / Mirage (2017) / Tango In The Night (2018)

Fleetwood Mac heeft iets slims bedacht. Elk jaar brengt het een oud album opnieuw uit, maar vervangt het de originele liedjes door andere versies. De groep staat er om bekend om, onder het genot van bergen cocaïne en andere geestverruimende middelen, maanden te pielen op alternatieve uitvoeringen van songs. Zo’n lp is dus makkelijk samen te stellen, zeker omdat veel van deze alternatieve versies eerder al op heruitgaven of boxsets van de westcoastpopgroep zijn verschenen. Tusk was de eerste lp die deze eer ten deel viel, een persoonlijke favoriet. Later volgden Mirage en Tango In The Night, al stonden bij die laatste albums op de alternatieve versie zelfs wat b-kantjes en outtakes (Stevie Nicks was tegen die tijd zo doorgesnoven dat ze tot niet veel meer in staat was). Ik heb ze braaf allemaal gekocht; het zijn heel leuke lp’s. Zelfs het artwork komt in een alternatieve uitvoering.

Dit jaar verschijnt Fleetwood Macs titelloze lp uit 1975 in een alternatieve versie. Logischerwijs is dan volgend jaar het vermaarde Rumours aan de beurt. Ik vrees dat ik dan echt vroeg in de rij moet gaan staan.

Fleet Foxes – Crack-Up (Choral Version) (2018)

Ik koop bijna geen vinyl singletjes. De reden is triviaal: mijn oude pick-up heeft wat moeite met de 45 toeren. Het duurt eventjes voordat de platenspeler is warmgedraaid op het juiste toerental. Maar Fleet Foxes’ Crack-Up wilde ik per se hebben, zeker in de live versie die de groep maakte tijdens Iceland Airwaves 2017. Dat die prachtig is, had ik al gehoord op YouTube. Nog verrassender is de b-kant: In The Morning. Een cover van de Bee Gees, opgenomen tijdens het Montreux Jazz Festival 2017. En dan dat artwork: een foto van de kalkterrassen in het Turkse Pamukkale. Alles even stijlvol.

Eerder baalde ik nog van The War On Drugs die hun nieuwe track Thinking Of A Place, een andere Record Store Day release, over twee plaatkanten uitsmeerde, waardoor die mooie song onnodig wordt onderbroken; het had met gemak op één plaatkant gekund. Dan had je op de b-kant een live opname, outtake of cover kunnen plaatsen. Nee, dat heeft Fleet Foxes beter bekeken.

Phoenix – Monologue (2018)

Phoenix is een band met een retestrakke discipline. Elk nieuw album van de Franse band telt evenveel tracks; van debuut United tot de meest recente (en onderschatte) lp Ti Amo, ja dat is een ode aan de Italo disco: ze tellen allemaal exact tien composities. Dus toen voor Record Store Day 2018 een shaped vinyl met een outtake van de opnamesessies van Ti Amo werd aangekondigd, wilde ik deze hebben. Daarmee wijken de Fransen in zekere zin af van hun strakke regime, maar het bood mij ook de gelegenheid om een keer een lp in een maf vormpje aan te schaffen. Helaas voor m’n bankrekening was Monologue nogal prijzig. Nooit eerder betaalde ik zoveel geld voor één liedje.

Nu nog een keer een goede picture disk scoren.

Rage Against The Machine – Democratic National Convention 2000 (2018)

Officieel is het een bootleg, en zoals het een bootleg betaamt is het geluid niet optimaal. Dat geeft niks; het geeft de rellerige sfeer die rond dit optreden, volgens de hoes georganiseerd tijdens de democratische conventie rond de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2000, goed weer. De openingswoorden van volksmenner Zack de la Rocha alleen al: ‘Brothers and sisters, our democracy has been hi-jacked.’ Vervolgens komen in een stief half uurtje een paar van de grootste hits voorbij: Bulls On Parade, Guerrilla Radio en Killing In The Name. Daarna werd de show op last van de politie afgebroken. Een heerlijke lp, die ik graag draai als ik na een avondje skateboarden net iets te veel adrenaline in m’n lijf heb.

Toch is Democratic National Convention 2000 niet geheel onomstreden. Op Discogs beweren sommige fans dat dit helemaal geen registratie is van dat vermaarde concert, maar van een heel ander optreden. Of anders een mix van verschillende concerten. Mij maakt het niet uit. Rage Against The Machine ragt er lekker op los. I love it.

This entry was posted in Lijstjes, Muziek, Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.